Depressie & burn-out

Mijn strijd (met mijzelf vooral), sinds 19 augustus 2013 zit ik ziek thuis. Diagnose: Depressie, burn-out en PTSS.

Depressie #1

Deze poster van Loesje vat het precies in één zin samen: Crisis. Een kans om na te denken over je manier van leven. En een crisis heb ik, wie mij persoonlijk kent weet vast wel dat ik al sinds 19 augustus 2013 thuis ben door een burn-out wat is uitgemond in een depressie. Ja, dat is niet niks. 
En blijkbaar ben je daar ook niet zomaar uit. Wat ook niet zo gek is, want je hebt natuurlijk niet een burn-out van de ene op de andere dag. Maar toch, het duurt erg lang.

Stel ik me dan niet aan? Na zoveel tijd moet je toch wel weer aan het werk kunnen? Je zit al 19 maanden bij huis! Je moet toch ook inmiddels wel weten wat je wilt? Vragen die niet alleen ik mijzelf stel, maar ook de werkgever, bedrijfsarts, reïntegratiecoach en het UVW. Als je je kunt aankleden, kun je ook aan het werk gaan schijnt de maatstaf te zijn tegenwoordig.

Ik wil zo graag, oh jongens, ik wil zo graag. Nog een paar maanden en dan ben ik mijn baan kwijt.
Wat wil ik dan, wat kan ik dan? Ik weet het niet. Voor mijn gevoel kan ik helemaal niks namelijk, een assessment invullen voor m'n re-integratie om erachter te komen wat ik kan lukt al niet.
Sterker nog, een boek lezen, iets wat ik erg graag deed ter ontspanning, dat kan ik al 2 jaar niet meer. Ik kan me er niet toe zetten, de concentratie is er niet. Een normaal gesprek voeren met iemand kost me al ontzettend veel energie, ik heb het gevoel dat ik alleen maar watten in mijn hoofd heb.

Er zijn mensen die menen dat ik me aanstel. Echt. Die denken dat ik voor de lol mijn toekomst en de toekomst van mijn gezin op het spel zet, dat dit een gevalletje "aandachttrekkerij" is. Mensen die heel dichtbij mij staan. Maar diegene vindt ook dat er niks met L. aan de hand is en dat het gewoon aan mij ligt, dat ik hem niet aankan. Zo'n iemand moet ik dus niet serieus nemen natuurlijk. Meestal lukt dat wel, maar op slechte dagen niet.

Ik wil zó graag. Zó graag dat alles weer normaal is. Dat ik gewoon weer aan het werk ga, dat ik iets kan betekenen voor deze maatschappij in plaats van dat ik alleen maar een last ben. Want dat gevoel krijg ik namelijk. Natuurlijk ben ik gewoon een nummer voor de instanties, dat snap ik heus wel. Maar het helpt niet, sterker nog, het zorgt er regelmatig voor dat ik weer een enorme terugval heb, na een gesprek met één van de instanties.

Wat ik dan er aan doe?
  1. Ik loop hard. Endorfines enzo.
  2. Ik heb elke week psychotherapie.
  3. Ik slik medicatie. Zorgt voor een "vlak" gevoel, haalt de scherpste kantjes eraf en zorgt er vaak voor dat ik in slaap kan vallen.
  4. Ik eet gezond. Geen suiker, zo veel mogelijk clean eten, dus onbewerkt en zelfgemaakt.
  5. Ik ben elke dag buiten (o.a. hardlopen dus, haha). Vitamine D heb ik dus zeker geen gebrek aan.
  6. Ik slik voedingssupplementen, zodat ik ook geen tekort heb aan andere vitamines.
  7. Ik doe wekelijks aan yoga, waar ook een stuk meditatie bij in zit.
  8. Ik ben begonnen met dit blog. Hierin kan ik mijn creativiteit kwijt en vind ik steun plus voel ik me gesterkt door de (tot nu toe alleen maar positieve) reacties. Het geeft me het gevoel dat ik wél iets kan.
Ik wil mijn steentje bijdragen. Ik wil wat doen. Ik wil van betekenis zijn. Ik wil een ander helpen. 

Terug naar mijn oude werkplek, dat is inmiddels een gepasseerd station. Een deel van mij gelooft soms in de stem die zegt dat ik mij aanstel. Op die momenten rij ik langs mijn werkplek. Ik zie dat er nog om tien voor 6 iemand aan het werk is op school als ik langsrijd. Mijn adem stokt, het is alsof mijn keel dichtgeknepen wordt, het gal komt me omhoog, ik begin te trillen en ik krijg acuut buikpijn. Oftewel, ik krijg een paniekaanval. 

Ik stel me dus niet aan. Het zit in mijn hoofd, dat klopt, maar ik bén ook ziek. Ik kan niet meer terug naar die baan die zoveel van mij vraagt, prestatiedruk, het gevoel dat het nooit goed genoeg is, het gevoel hebben dat ik er alleen voor sta, het totale gebrek aan steun en begrip. Dat roept iedereen al sinds juli vorig jaar, het lijkt erop dat het kwartje bij mijzelf nu ook eindelijk gevallen is. Maar dat is moeilijk, om dát toe te geven. Het voelt als falen, enórm falen. Juist door L. heb ik zoveel inzicht in Autisme en ADHD, snap ik mijn leerlingen zoveel beter dan voorheen en kan ik mij beter in ze verplaatsen, al dit moet toch ergens goed voor zijn geweest? Dat ik een betere leerkracht word bijvoorbeeld?

En dan is er natuurlijk de onzekerheid omtrent de zorg voor L. Over de continuering hiervan, wat we nu hebben loopt wel goed, maar de einddatum komt in zicht, namelijk 31 december 2015. Nu vallen we onder de WLZ-regeling, wat grofweg inhoudt dat in dit overgangsjaar er nog niets veranderd, maar dat er in de loop van het jaar (lekker ruim begrip hè?) beslist wordt of L. onder de gemeente of onder de rijksoverheid gaat vallen. En dat is een wereld verschil. De onzekerheid is moordend. Wat we nu hebben is een heel fragiele balans. Héél fragiel.

Mensen zeggen vaak na een burn-out dat ze er achteraf dankbaar voor zijn dat ze dat gehad hebben, omdat het ze inzichten geeft die ze anders niet hadden gehad. Je komt er sterker uit.

Ik kan niet wachten tot het zover is.

Depressie #2: Het effect van stress op mij

Vandaag is zó niet mijn dag. Zo. Dat is eruit.

Mooie herinnering weet je nog van toen wij de jeugd van tegenwoordig waren -de oma vanVanmorgen nadat ik een bestelling had geplaatst voor nieuwe luiers voor L. werd ik gebeld door het desbetreffende bedrijf. "Het is wel al erg lang geleden sinds de vorige keer dat u besteld heeft (november 2014). Is er iets veranderd?" Ik vertelde heel trots dat L. al zo goed als zindelijk is overdag dat dat we dus nog maar 1 luier per dag gebruiken over het algemeen.

"Oh, het is dus alleen nog maar voor 's nachts? Ja, dat wordt niet vergoed, dus moet u het zelf betalen." Pardon?! Hoor ik dat nou goed? Hoezo wordt dat niet vergoed? We hebben een verwijzing van de huisarts (was niet goed genoeg) en de kinderarts, het heeft zóveel moeite en stress gekost omdat de apotheek ook niet meewerkte, nu we eindelijk alles op regel hebben vinden jullie dat het gepast is om de fantastische vorderingen van L. af te straffen? Want daar komt het dus wel op neer toch, omdat wij minder nodig hebben, wordt het niet meer vergoed. Wie bedenkt zoiets?
Alsof L. nu ineens niet meer handicaps heeft, we zijn 4 jaar bezig geweest om dit punt te bereiken, de kans is reëel dat 's nachts zindelijk worden nooit gaat gebeuren óf dat hij weer een terugval krijgt, hij functioneert tenslotte sociaal emotioneel gezien op het niveau van een kind 2 jaar ongeveer.

Ik heb dus laten weten dat ik hier NIET mee akkoord ging, vond ik heel dapper van mijzelf, maar ik was ook echt witheet. "Nou, ik zal even overleggen met de verpleegkundige", maar die was niet te vinden. Ze zou me binnen een uur terugbellen, ik wacht nog steeds. We gaan dus lekker onwetend het weekend in, kan ik er lekker over liggen piekeren. Bedankt hoor! Ik weet dat ik een nummer ben, maar een beetje menselijkheid en inlevingsvermogen mag best, vooral bij zo'n instantie die toch alleen maar hulpbehoevende mensen in z'n klantenbestand heeft.

Ik ben maar even een flink eind gaan hardlopen, om een beetje de frustratie eruit te rennen, het hielp enigszins.

Toen las ik een post van de NSGK, "staatssecretaris Van Rijn zegt dat de overgang van de jeugdzorg naar de gemeentes beheerst is verlopen". Pardon? Serieus? Als hij dit beheerst noemt, hoe ziet onbeheerst er dan uit?! Wij zijn echt niet de enige die nog in onzekerheid zitten over de toekomst van ons kind, kijk voor de gein eens op twitter bij #pgbalarm.

Ik heb, nu ik ziek ben, erg veel moeite om dit soort dingen naast mij neer te leggen, ik kan het piekeren/nadenken niet uitzetten en dat vreet energie. Dat maakt dat ik me ook niet kan concentreren op de meest simpele dingen en dan kan het dus wel eens flink mis gaan.

Ik ben namelijk aan het eind van de middag, op weg naar de winkel om nog wat boodschappen voor het avondeten op te halen, snoeihard onderuit gegaan op de fiets, met R. voorop en L. achterop. Er worden straten vernieuwd hier in Coevorden, er zijn stukken waar nogal wat zand op de weg ligt. Ik heb het dus totaal verkeerd ingeschat en we zijn onderuit gegaan met z'n drieën.
Het zal er waarschijnlijk behoorlijk indrukwekkend uit, want van alle kanten kwamen mensen aangerend om te helpen. Fijn, dat mensen zo snel reageren! En dat ze ook helpen, het was ook wel nodig.

Vooral R. heeft een harde klap gemaakt, bloedde ook flink in  zijn gezicht en brulde enorm natuurlijk. L. leek op het eerste gezicht niets mee aan de hand, hij kan het zelf ook niet vertellen natuurlijk, maar ik zag niets aan hem. Hij was wel heel erg geschrokken en klapte helemaal dicht, totaal in zichzelf gekeerd. Reageerde niet op wat mensen hem vroegen. Stakker, wat zal ie bang geweest zijn! Ik heb zelf m'n handen, broek, jas en schoenen kapot en flinke beurse plekken op mijn been. Ik ben blij dat ik morgen al een rustdag gepland had, van sporten zal het niet komen schat ik in. ;)

R. was dusdanig gehavend dat ik meteen naar de huisarts gegaan ben, twee dames zijn met mij meegelopen daar naartoe, ik was behoorlijk trillerig en de fiets was flink toegetakeld door de valpartij. Echt heel erg fijn dat zulke mensen er zijn! Het was natuurlijk al na 5 uur, maar ik had het geluk dat uitgerekend mijn huisarts er nog was. Hij heeft R. en mij onderzocht, er lijkt niets gebroken te zijn, alleen schaafplekken, schrammen en builen. Nadat de wonden met jodium behandeld waren zijn we naar de winkel gegaan.

Want meteen naar huis, wat ik eigenlijk wilde, dat snapte L. natuurlijk niet, ik had tenslotte gezegd dat we naar de winkel zouden gaan en dat moet ik ook naar de winkel gaan. Tussentijds de plannen wijzigen is het ergste wat je L. kunt aandoen, dan klopt het plaatje niet meer en raakt hij helemaal in paniek.
L., zo lief, vraagt als we op de fiets stappen: "Gaat het goed mama? Nu niet weer glijden hè? Niet gaan vallen!".

Als ik de kinderen later 's avonds in bad stop zie ik dat L. op zijn heup een grote blauwe schaafplek heeft, dat moet toch wel pijn doen. Maar als ik hem er naar vraag zegt hij van niet. Zijn pijngrens is echt extreem hoog, ik verbaas mij daar steeds weer over. Vandaar dat ik vaak ook meteen naar de dokter ren wanneer L. echt huilt en zegt dat hij pijn heeft, haha.


Ik sluit deze dag dan ook maar af met een lekker wijntje en een lading Chocotoffs, dat heb ik wel verdient.

Bijzonder leuk is dat ik net lees dat ik een tas bij de Albert Heijn kan ophalen vol met biologisch producten, mijn moeder had mij genomineerd hiervoor en ik heb gewonnen! Yeah, te gek!

Deze dag maar snel weer vergeten, morgen staat er een high tea op de planning (leuk, maar ook wel erg spannend, ik ken niet iedereen die mee gaat), L. heeft logeerweekend, vriendin A. past op R. en W. gaat fijn met zijn vrienden een dagje op stap.

Dus, note to self: Focus je op de leuke dingen!
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #3

Luisteren. Niet luisteren om te reageren, maar echt oprechte interesse hebben en luisteren omdat het je interesseert wat de ander te vertellen heeft. Wie doet dat nog tegenwoordig? Doe je dat alleen bij degenen die je na staan of ook bij onbekenden?
Ik kwam zo iemand tegen en dat is fijn. Echt heel erg fijn.

In mijn laatste uurtje als weektwitteraar voor @Coevordenaren heb ik een paar pittige stellingen gedeeld en vragen gesteld aan onder andere de gemeente Coevorden en de brede school SOM en er was een raadslid die reageerde en met wie ik hierdoor nu mailcontact heb. Ze is echt geïnteresseerd in mijn verhaal, in mijn kind en in mijn wensen voor mijn kind.

Met de account van @Coevordenaren had ik een heel breed bereik, vele malen meer dan ik met mijn persoonlijke account heb. Daardoor wist ik de moed te vinden om dat te doen, wat had ik tenslotte te verliezen?
'Ik vind het bizar en krom dat het KDC (kinderdagcentrum) waar L. naartoe gaat nu bij de dagopvang voor volwassenen inkomt. Geld, daar draait het allemaal om.'
'Een brede school is voor alle kinderen, behalve voor die met een verstandelijke beperking, die worden bij voorbaat al afgeschreven en weggestopt.'
'Participatiemaatschappij? Hoe wil je die kinderen leren om te participeren wanneer ze niet eens de kans krijgen hiertoe?'
'Inclusie, dat is het hoogst haalbare, dat elk kind zichzelf mag zijn en dat de maatschappij zich aanpast aan de behoeftes van het kind.'
'Een stap daarvoor zit integratie, dat het kind zich aanpast aan de verwachtingen en eisen van de maatschappij en hiervoor gefaciliteerd wordt. Maar wel meedraait in de maatschappij.'
'Wat hier nu gebeurd is segregatie, afscheiding dus. Deze kinderen draaien niet mee in de normale maatschappij, maar zitten op hun eigen eilandje.'

De gemeente Coevorden reageert niet, de brede school SOM reageert met "ondanks dat we niet onder één dak zitten, zoeken we als partners de samenwerking en uitwisseling." Op mijn vraag hoe dat er dan uit ziet kreeg ik van de brede school geen antwoord.

Wel reageerde de directeur van een van de scholen: "dat heeft ook te maken met de beschikbare ruimtes en keuzes van o.a. Promens Care."
Waarop ik weer reageerde: "Blijft de vraag waar de samenwerking dan zit. Klinkt leuk! Op papier. Maar praktijk?" Antwoord:"Afgelopen jaar bouw, verhuizen, settelen. Daarvoor mooie activiteiten, uitwisseling expertise." Ik ben erg benieuwd naar het volgende antwoord hierop: "En de toekomst? KDC bij dagopvang volwassenen, dus hoe dan samenwerken/uitwisselen expertise?"

Het steekt dat instanties/scholen/bedrijven/instellingen doen alsof ze fantastisch samenwerken, maar dat helemaal niet zo blijkt te zijn. Ik zit in de cliëntenraad van het KDC (omdat de beslissing kinderen en volwassenen in 1 gebouw ipv kinderen bij de brede school in mij nogal rauw op m'n dak viel) en ben dus wel redelijk op de hoogte van alles, ik heb er ook naar gevraagd bij Promens Care, het staat wel op de website, maar in de praktijk komt het er niet van.

Doe dan niet alsof, het voelt echt alsof de brede school loopt te paraderen "kijk ons eens goed werk verrichten, wij zijn zo betrokken" want dat staat zo leuk op de website en spreekt mensen aan. Ik wil weten hoe die samenwerking er dan uit ziet, op die vraag krijg ik geen antwoord of een ontwijkend antwoord/excuses. Dat zegt genoeg toch?

Maar, wat kun jij voor een ander doen? Start met luisteren. Niet iemand in de rede vallen of als iemand je een verhaal vertelt daarop inhaken met een voorbeeld van jezelf, jij hebt natuurlijk iets soortgelijks meegemaakt of kent iemand die.. Je snapt me wel, dat is gewoon even stoppen met praten, wachten totdat jij weer aan de beurt bent.

Ik kan hier heel erg slecht tegen. Ik ben zelf een redelijk introvert persoon, ik kijk de kat uit de boom en hou me in groepen vaak op de achtergrond. Mijn teamleider gaf mij eens een bijzonder mooi compliment: "Jij houdt je op de achtergrond in vergaderingen en bij een overleg, maar zodra jij je mond open trekt luister ik, omdat ik weet dat je hebt nagedacht over wat je zegt en dat het zinnig is en iets toevoegt." Wauw, als ik het zo opschrijf doet dat wel wat met me. Hij had wel goed door hoe ik ik elkaar zit.

Toch zit ik met een burn-out thuis, onder ander vanwege het volledige gebrek aan steun vanuit mijn collega's. Ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld als in het half jaar voordat ik thuis kwam te zitten. Gek, dat je wanneer je altijd omringt bent door mensen je je toch zo vreselijk alleen kunt voelen. Terwijl ik dit opschrijf, voel ik een paniekaanval opkomen. Mijn adem stokt, mijn keel voelt alsof hij dichtgeknepen wordt, ik heb hartkloppingen en het gal komt me omhoog.

Maar toch helpt het, ik kan het beter verwerken als ik het opschrijf, ondanks dat ik dan wel alle emoties moet ervaren die ik zo fijn weggestopt heb. Ik wil beter worden, 19 augustus ben ik 2 jaar bij huis en ben ik mijn baan kwijt, reïntegratie lukt op nog geen enkele manier.
Ik moet hier doorheen en deel daarom mijn gevecht. Jullie staan hier voor open, zijn bereid te luisteren. Dat is alles wat ik nu nodig heb. Want gedeelde smart is dan wel geen halve smart, maar absoluut iets minder smart!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #4

Who knows what is the answer?? It is a really good question...PTSS? Dat is toch iets waar soldaten last van kunnen krijgen als het gevolg van zeer traumatische ervaringen in hun werk? Maar ook iets waar een dertigjarige vrouw mee te maken kan krijgen blijkt.
Ik heb 28 mei een psychodiagnostisch onderzoek gehad, op verzoek van de bedrijfsarts, omdat er een second opinion nodig was voor de WIA aanvraag.
Ja, ik ben dertig en moet een WIA-uitkering aanvragen, omdat ik nog steeds niet in staat ben tot reïntegratie of welke vorm van werk dan ook. Bizar.

Het heeft me twee maanden gekost, dat onderzoek. Eén maand van te voren kreeg ik de oproep en vanaf dat moment sliep ik amper nog en was dat hetgeen ik het meest over piekerde. Het heeft me ook ruim een maand gekost om er van bij te komen, dat onderzoek. Het was heftig. Het bestond uit drie onderdelen: een gesprek van twee uur met de klinisch neuropsycholoog, een achttal vragenlijsten invullen, wat ruim twee uur duurde en een intelligentieonderzoek wat ook nog een uur duurde.

Het duurde ruim een maand tot ik de uitslag ontving, dus na de deadline van het UWV voor het aanvragen van de WIA, wat ervoor zorgde dat ik nogal een naar gesprek had met m'n teamleider. Lang verhaal, wil ik niet meer aan denken. Struisvogelpolitiek, als je er niet aan denkt, is het ook niet gebeurd ofzoiets. Mijn beschermingsmechanisme.
Afijn, 1 juli heb ik het gesprek bij het UWV over de WIA-aanvraag, ik heb gisteren de oproep gekregen. Meteen schoot ik vreselijk in de stress, want ik moet oppas hebben voor R. en iemand hebben om met mij mee te rijden. En een geldig identiteitsbewijs, mijn paspoort is al een jaar geleden verlopen. Gelukkig kreeg ik vrijwel onmiddellijk antwoord van C. dat hij en mam zorgen voor de oppas en dat er iemand mee rijdt met mij. En als ik maandag meteen naar de gemeente voor een ID-kaart of paspoort ga dan is dat ook vast ruim op tijd klaar.

Het hoort erbij, je kunt er niet onderuit, het is voor mijn eigen bestwil, dat weet ik allemaal. Echt. Het is lastig uit te leggen waarom dit soort dingen zo moeilijk zijn voor mij.

Maar goed, de uitslag kwam binnen begin juni en daar ben ik behoorlijk van geschrokken. Een echte diagnose, zwart op wit. Mijn huisarts had het in 2013 wel over burn-out of depressie, de bedrijfsarts noemde het een depressie gebaseerd op de klachten die ik had en nog steeds heb, namelijk geen controle over mijn emoties, paniekaanvallen, geen energie hebben, suïcide gedachtes etc., op basis hiervan heeft de psychiater mij medicijnen voorgeschreven natuurlijk, maar dit is niet iets waar ik het tijdens mijn wekelijkse therapiesessies over heb, wat mijn diagnose nou is (nou ja, diagnoses nou zijn moet ik eigenlijk zeggen). Het is confronterend om het op papier te zien staan.

Loesje
Enerzijds fijn, een bevestiging dat ik echt ziek ben en me niet aanstel, zoals mijn schoonmoeder bijvoorbeeld meent. En ook zegt. Want ik kan ook naar yoga en een avondje stappen met W. dus op basis daarvan ben ik maar een aansteller. Dan heb je toch geen angststoornis als je leuke dingen kunt gaan doen?
Ze zegt ook dat er niks met L. aan de hand is, hij moet gewoon naar een normale school, het ligt aan mij, ik kan L. gewoon niet aan.
Zoals je je misschien wel kunt indenken is dit iets waar ik absoluut niet mee om kan gaan momenteel, dit is dan ook ontzettend geëscaleerd in februari, op de verjaardag van W.
Ik heb haar uit huis gezet, nadat ze me vernederde en betichtte van liegen.

Normaal had ik alle vernederingen over me heen laten komen en was ik terug gekropen in mijn schulp. Je kunt je voorstellen dat ik een heel makkelijk slachtoffer was vroeger, totaal niet weerbaar. Ik ben dan ook op alle vier de scholen waar ik gezeten heb gepest. Ik heb echt dertig jaar lang gedacht dat het aan mij lag, dat ik het over mij af riep.
Nou zit daar ook wel een kern van waarheid in natuurlijk, kinderen voelen je kwetsbaarheid wel aan en er zijn genoeg nare mensen die daar misbruik van maken. Maar is dat dan mijn eigen schuld, dat ik gepest ben? Nee, de omstandigheden in mijn jeugd waren zo dat ik zo kwetsbaar ben geworden en nu dus last heb van PTSS.

Zelfs op mijn werk was er een collega die deze kwetsbaarheid zag en dit gebruikte om zichzelf beter te voelen ten koste van mij. Door mij de grond in te trappen kwam zij zelf wat beter uit de verf. En ik, waarom deed ik dan niks? Kom op zeg, als volwassene zou je inmiddels toch wel beter moeten weten? Tsja. Dat zou je toch denken. Blijkt in de praktijk niet zo te werken, anders was ik niet beland in deze situatie waarin ik nu zit.
Mijn verleden maakte wel dat ik heel goed was in mijn werk, om mij in te leven in de kwetsbare doelgroep waarmee ik werkte.

Mijn vader was een heel nare man, maar toch blijf je op de een of andere manier loyaal naar je ouders, ongeacht wat er gebeurd is. Hij heeft op mijn dertiende (op mijn verjaardag nota bene) het contact met mij verbroken, omdat ik zijn relatie met zijn nieuwe vrouw in de weg stond. Afgedankt worden als puber door je vader, dat heeft flinke gevolgen.
Nu, bijna achttien jaar later ben ik daar nog niet overheen en flikt mijn schoonmoeder mij hetzelfde eigenlijk. Weer ben ik niet goed genoeg en is het allemaal mijn schuld.
Hallo doet u zelf weleens wat voor uw eigen bestwil

Ik vind het vreselijk wat voor een gevolgen dit heeft voor W. en de kinderen. Het heeft wel flinke gevolgen gehad. Was dat het waard? Ja. Het lukt me nu vaker om voor mijzelf op te komen en om niet meteen te denken dat het aan mij ligt wanneer iets niet loopt zoals gepland, iets mis gaat of als mensen heel onredelijk reageren.
Ik weiger me nog te laten vertellen dat ik niet goed genoeg ben. Ik ben voor mijzelf opgekomen, dat is een positief iets.

En mijn vader? Die heb ik nog een geboortekaartje gestuurd, van beide kinderen, nooit wat vernomen. Nu ineens kreeg ik enkele weken geleden een vriendschapsverzoek op Facebook. Sorry?? Waarom? Met welk doel?
Mijn kinderen hebben een fantastische opa, dat is C. Er is geen plek meer in mijn leven voor mijn vader, dit keer bedank IK voor de eer. 

P.S. Mijn verleden heeft van mij een enorme perfectionist gemaakt, de lat ligt altijd heel erg hoor en presteren is het belangrijkste, want als je presteert ziet men je wel staan. 
Dus die perfectionist in mij vindt het wel fijn om de bevestiging te krijgen dat mijn niveau, ondanks het gebrek aan concentratie en energie, (nog steeds) academisch niveau is. Voor mij was/is mijn intelligentie een beschermende factor. 
Ik vind het dan ook bijzonder moeilijk te accepteren dat dat bij L. juist een belemmerende factor is, omdat hij een verstandelijke beperking heeft, naast ASS en ADHD. 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #5

Het is alweer bijna twee weken geleden dat ik jarig was. 31 ben ik geworden. Gek is dat, het voelt helemaal niet zo, ik heb het gevoel dat ik ben blijven steken in 2012, het jaar voordat alles mis ging eigenlijk. Als ik een datum moet opschrijven maak ik ook regelmatig fouten en vul ik als jaartal 2012 in, zo diep zit het schijnbaar.

Ik had me mijn leven wel wat anders voorgesteld op mijn 31e, toch mag ik mijn handen dichtknijpen met twee fantastische kinderen, een fijne familie en geweldige vriendinnen bij wie ik altijd terecht kan. Dat is ook wat telt, daar ben ik nu wel achter. Materiële zaken zijn vervangbaar, vriendschap en liefde is heel erg kostbaar.

Meer, meer, meer, altijd wilde ik meer. Presteren, dat is wat telt want dan tel je mee en word je opgemerkt. Erkenning dus. 
Altijd moest de lat hoger wanneer ik mijn doel had bereikt, nooit heb ik genoten van mijn successen, nooit was het goed genoeg.

Ik leer mijzelf wel goed kennen nu ik ziek ben en zo met mijzelf opgescheept zit elke dag, dat is niet altijd even prettig om bij stil te moeten staan en om mee geconfronteerd te worden. 
Presteren, dat was/is het enige wat telt. Ik ben me er zeer bewust van, dat zeker, maar het lukt me niet altijd om dan de volgende stap te zetten en er iets mee te doen.

Gek, hoe het zover heeft kunnen komen. Het gevoel van machteloosheid, de controle niet hebben compenseren door te presteren. Kon ik vroeger die drang kwijt in mijn werk, moet ik het nu ergens anders zoeken. Dus ga ik net iets harder lopen, net iets verder gaan met sporten, net wat minder eten. Dat geeft voldoening, ik kan toch iets. 

Resultaat:

Ik ben nu tijdelijk volledig afgekeurd. AFGEKEURD. 

X Geschikt
V Ongeschikt 

31 jaar en niet in staat om te werken momenteel. 
"Maar tegenwoordig word je toch niet meer zo snel afgekeurd als vroeger?" 
Nee. 
De bedrijfsarts zei een aantal maanden geleden nog tegen me: "Afkeuren, dat gaat toch niet lukken. Daarvoor moet je tegenwoordig al met anderhalf been in het graf staan, voordat ze überhaupt dat in overweging nemen bij het UWV. Zolang je in staat bent zelfstandig op te staan 's ochtends, kun je werken."
De vader van een vriendin heeft een slecht hart, is al meerdere malen onder het mes geweest daarvoor en is niet eens volledig afgekeurd. Is voor meer dan de helft afgekeurd, maar wordt geacht wel nog 6 uur per dag te kunnen werken.

Dus nee, ik had echt nooit verwacht dat ik op mijn 31e afgekeurd zou zijn. Het is tijdelijk, want men gaat er vanuit dat er herstel plaats vindt, maar dat is dus niet gelukt in de twee jaren die daar normaliter maximaal voor staan.

"Maar dat is toch goed nieuws, wat had je dan gewild, weer aan het werk gaan dan?" Nee, dat is dus overduidelijk nog niet mogelijk, maar het is wel heel erg moeilijk te verkroppen, ik heb het nog niet echt goed een plek kunnen geven.
"Hoef je je daar dan even niet druk om te maken, dit geeft je lucht". Dat zou idealiter wel zo zijn, in de praktijk nog niet.

Oh, we hebben wat betreft de WLZ indicatie van L. (de indicatie, die nodig is om de benodigde zorg te krijgen voor L., die aan het eind van het jaar verloopt, in verband met de overheveling van de jeugdzorg etc. naar de gemeentes) wat meer ademruimte gekregen, het is met een jaar verlengd. De transitie is niet zo soepel verlopen, daar heeft het vast iets mee te maken. Mijn boeit het momenteel niet eigenlijk, het waarom. Wat telt is dat dat betekent dat alles wat nu zo goed loopt, alle zorg die we voor hem hebben, gegarandeerd is tot het eind van 2016. Dat was een ontzettende opluchting om te horen!

Dat is het vervelende aan de huidige situatie in huize T., alles loopt ook door elkaar. Mijn ziekte, de zorg rondom de continuering van de zorg voor L., het zorgen en opvoeden van L., de ontiegelijke ruzie met mijn schoonmoeder waar we nu nog de naweeën van hebben, mijn baan die ik straks kwijt ben wat zorgt voor financiële zorgen etc. etc. Murphy's Law, alles komt in drieën (of meer, meneer Murphy was een beetje de tel kwijt, haha).

"Dus waar moet je je nu dan nog druk om maken?" Ja joh, inderdaad! Just snap out of it (bij gebrek aan een Nederlandse uitdrukking die het zo duidelijk omschrijft). ;)

31 jaar. Ik heb het gehaald. Dat is een enorme prestatie waar ik erg trots op ben. Ik ben er nog! 

Ik heb een jaar lang de tijd om met veel minder druk (druk vanuit werk is weg nu bijvoorbeeld, iets wat voor bij extreem moeilijk was om mee om te gaan, minder zorgen omtrent de zorg voor L.) ervoor te zorgen dat ik hier weer uit kom, dat ik herstel.

Mijn voornemens voor mijn 32e levensjaar:
  • Wekelijks yoga
  • 3/4 keer per week hardlopen
  • Ook een rustdag nemen van het sporten
  • Gezond eten
  • Nieuwe gezonde recepten bedenken
  • Afspreken met vriendinnen
  • Quality time met W.
  • Nog een keer op vakantie met mijn gezin
  • Een blog schrijven
  • Vaker nee zeggen en voor mijzelf kiezen in plaats van mijzelf wegcijferen
  • Me minder druk maken over wat anderen denken/vinden/zeggen en echt naar mijzelf luisteren
Dat zijn de dingen die mij energie geven, dat is belangrijk voor mij om te doen. Dus dat ga ik doen. Dit is het jaar dat ik echt mijzelf leer kennen. Wát wil ik, wat kán ik, wat vind ik léuk? Bij het UWV geloven ze (in) mij, nu moet ik dat zelf nog gaan doen.

=================================================================================

Depressie #6




Ontspan! Relax! Neem de tijd! Geniet!
Ik ben onrustig en baal ervan dat er maar niks uit mijn handen lijkt te komen. In plaats van te relaxen en genieten van het feit dat de jongste ligt te slapen en ik dus een paar uurtje voor mijzelf heb maalt er maar door mijn hoofd wat er allemaal nog moet gebeuren. 
Moet, ja van mijzelf. Niets wat niet even kan wachten. 
In plaats van dat ik blij ben en stil sta bij en geniet van het feit dat de vloerbedekking gelegd is in de speelkamer gisteren en we dus bijna kunnen beginnen met inrichten, heb ik alweer 4 nieuwe dingen voor op mijn to-do-lijst.
Ik denk steeds: "Als het maar klaar is wat nog gedaan moet worden, dan kan ik wel tot rust komen." Maar ik geloof er zelf al niet heel erg meer in, die gedachte, want dan vind ik wel weer een ander project. Rusteloos, dat is het juiste woord.
Opruimen, dat ben ik maar gaan doen. Het nieuwe tv-kastje op z'n plek gezet (mocht ik gratis bij iemand ophalen, toen zelf opgeknapt, zo'n project wat ik zoek wanneer ik me rusteloos voel ja, haha), apparatuur weer aangesloten (vond ik erg knap van mijzelf, het werkt ook, want ik ben nu weer fijn naar Classic FM aan het luisteren via de tv. Yeah. Schouderklopje voor mijzelf). Lectuurmand opruimen.
Daar schrok ik behoorlijk van, dat was op de een of andere manier best confronterend, de tijdschriften opstapelend op het aanrecht. Ik heb namelijk de tijdschriften vanaf juli 2013 nog in het plastic zitten. Bizar hè?
Iets wat ik zo graag deed, relaxen met een kop koffie en een tijdschrift, het lukt me niet. Stom toch! Hoe moeilijk is dat nou, om even gewoon te gaan zitten en niet te gaan malen/piekeren/überhaupt nadenken.

En ja, ik heb natuurlijk alle abonnementen al opgezegd, wegens noodzaak te moeten bezuinigen maar vooral omdat dit natuurlijk eeuwig zonde en een enorme geldverspilling is. Af en toe geeft mijn moeder me een tas vol tijdschriften die zij uit heeft, die blader ik soms wel eens door, vaker blijft de tas een paar maanden in de hoek staan en geef ik ze weer aan iemand anders.

Maar, kijkend naar de positieve kant van dit alles, ik bespaar zo wel behoorlijk wat geld. Ik heb het dus blijkbaar niet nodig, het is een luxe en geen noodzakelijk iets, dat is dan wel weer een goede eyeopener.
En, wie nog belangstelling heeft voor 2 jaargangen spiksplinternieuwe tijdschriften, zoals ELLE, MAMA, Glamour, Red (die bestaat inmiddels al niet eens meer!), stuur even een berichtje ;) Mag je gratis ophalen.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #7: Uitleg in video


In deze video's van de WHO wordt ontzettend goed uitgelegd hoe het is om een depressie te hebben en wat je er aan kunt doen.
Deze video is ook één van de redenen dat ik met dit blog begonnen ben, om mijzelf te dwingen te kijken naar de mooie dingen in mijn leven.


A black dog called depression

De tweede video is bedoeld voor de directe omgeving van degene die een depressie heeft. Hoe je diegene het beste kunt steunen, wat moet je niet en juist wel doen en de noodzaak van goed voor jezelf zorgen.

living with a black dog

Ik weet dat er heel veel meer mensen zijn die niet lekker in hun vel zitten.
Ik weet dat er mensen genoeg zijn die nog veel zieker zijn. 
Ik weet dat er oorlogen zijn waarbij mensen in doodsangst leven elke dag.
Ik weet dat ik heel veel heb en mijn handen dicht mag knijpen daarmee.
Ik weet dat ik mijn kinderen niet in de steek mag laten.
Ik weet dat sporten helpt, dat doe ik dagelijks.
Ik weet dat vitamine D erg belangrijk is, ik ben elke dag wel buiten te vinden en pik dus de benodigde hoeveelheid zonlicht wel mee.
Ik weet dat medicatie kan helpen, slik ik ook al bijna 2 jaar.

Ik weet het allemaal, echt waar!
Ik weet dat ik me niet moet druk maken om de bijwerkingen, maar dat ik blij moet zijn dat de medicatie doet waarvoor het bedoeld is.
Ik weet dat ontspanning de oplossing is, maar hoe kun je ontspannen wanneer je niet kunt stoppen met piekeren en malen? 
Ik weet dat voldoende slapen belangrijk is voor het herstel, maar wat als je niet durft te slapen omdat je steeds weer dezelfde nachtmerries hebt?

Onbegrip, desinteresse, oordelen, ik kan er absoluut niet tegen en ben daar extreem gevoelig voor nu.

Ruimte en tijd; de ruimte om te mogen vertellen wat er echt in je hoofd omgaat en dat iemand met aandacht en zonder oordeel naar je luistert. 
Dat is het meest fijne wat je mij kunt geven. Natuurlijk kan dat wekelijks bij mijn therapeut, maar het is fijn om ook enkele mensen in je omgeving te hebben waarbij dat kan. 
Daar ben ik ook zó dankbaar voor!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #8: De brief




Vandaag is hij dan gekomen, de brief waarin mijn werkgever mij laat weten dat zij voornemens zijn mijn arbeidscontract te verbreken. Oftewel: Mijn ontslagbrief.

Gek, dat het zo'n pijn doet om het zwart op wit te zien staan, het is toch een logisch gevolg van het feit dat ik al 2 jaar ziek ben en niet in staat ben tot re-integratie op welke manier dan ook. Ik ben niet voor niets afgekeurd voor een jaar!

Terug gaan naar mijn huidige werkgever is wel het laatste wat ik moet doen op dit moment, ik denk ook niet dat ik dat nog wil. De extreme druk valt niet te combineren met de zorg voor L., als ik op mijn werk ben heb ik het gevoel dat ik L. tekort doe en wanneer ik thuis ben heb ik het gevoel dat ik mijn werk niet goed genoeg doe.

Vroeger kreeg ik alles wel af op mijn werk, ik was er van half 8 tot 6 uur, ik hoefde dus niets mee naar huis te nemen. Want dat is niet mogelijk met een kind als L, om thuis het werk af te maken. L. heeft constante aandacht nodig, ik moet zolang hij wakker is (en vooral wanneer R. erbij is) continu alert zijn. Om dan nog nakijkwerk of voorbereidend werk te gaan doen is geen optie.

Maar toen L. naar het kinderdagcentrum ging was ik niet meer in de gelegenheid om elke dag tot 6 uur door te werken, ik moest L. om half 5 ophalen. Ook viel dat samen met de tijd dat ik nog kolfde, R. was toen 3 maanden oud en die heb ik ruim een jaar borstvoeding gegevens. Ik ben daarmee gestopt omdat ik met medicatie moest beginnen. De voorzieningen daarvoor waren ruk, ik moest maar een ruimte zoeken die vrij was en daar moest dan maar net toevallig een stopcontact zijn. Ook was er vaak geen vervanging, wat ervoor zorgde dat de leerlingen dus noodgedwongen naar de woongroep moesten als ik ging kolven. Niet de meest fijne omstandigheden. Meer een garantie voor veel extra stress en het gevoel van falen.

Er waren dus 2 dagen bij dat ik al om 4 uur weg moest, wat toch best wel zorgde voor scheve gezichten bij mijn collega's, ondanks dat dit in goed overleg met mijn teamleider is gebeurd. En als ik dan aangaf dat de werkdruk teveel was zeiden ze: Tja, moet je thuis maar verder gaan, doe ik ook. Maar zij hebben geen gehandicapt kind thuis zitten, dat ligt dan toch wel een beetje genuanceerder dacht ik.
Het onbegrip, de onmacht om de situatie te veranderen, het gevoel klem te zitten heb ik een half jaar lang mee om te weten gaan totdat ik lichamelijk instortte.

Voor mijn gevoel zit ik nu al 2 jaar lang in een enorme nachtmerrie en kan ik elk moment nog wakker worden hieruit.
Dat ik nu de ontslagbrief krijg maakt dat het officieel is, er is geen weg meer terug.

Ik snap het helemaal hoor, ik neem ze het gebrek aan ondersteuning en begeleiding na mijn zwangerschapsverlof erg kwalijk en hoe er met mijn ziekte is omgegaan. Dat ik nu mijn ontslag krijg is niet meer dan logisch, dat neem ik ze ook niet echt kwalijk. Rationeel gezien kan dat ook niet, allen gevoelsmatig voel ik me wel weer in de steek gelaten.

Verstand en gevoel, die staan vaak lijnrecht tegenover elkaar bij mij, ik weet heus wel dat wat ik voel soms totaal niet in verhouding staat met de gebeurtenis, maar mijn gevoel heeft daar geen boodschap aan.

Het voelt als een deel van mijn identiteit verliezen, dat ik mijn baan kwijt ben. Wat ben ik, wat wil ik? Wie ben ik?

Ik ga in september toch beginnen met EMDR (tenminste, als het lukt om opvang te vinden voor de kinderen op de maandagen), in de hoop een hoofdstuk te kunnen afsluiten en verder te komen in mijn herstel. Ik zie er behoorlijk tegenop, maar blijven stilstaan is geen optie.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #9: Mijn mantra


Soms heb je dat nodig, een mantra om jezelf op te peppen. Om jezelf op de been te houden. Om je hoofd boven water te houden.

Maandag begin ik met EMDR en ik zie er verschrikkelijk tegenop. 
Het is niet alleen de therapie die nieuw is en waarvan ik niet weet hoe ik daar op ga reageren (want alles herbeleven zit ik niet echt op te wachten, maar ik zal om verder te komen met mijn herstel toch wel daar doorheen moeten), maar ook alles er omheen wat geregeld moet worden, denk bijvoorbeeld aan de kinderen die beter wel even ergens anders ondergebracht kunnen worden.

Het is lastig om een ander te vragen om even mijn leven een paar dagen per week over te nemen omdat ik zo nodig naar therapie moet. 
W. kan moeilijk één of twee dagen per week extra vrij nemen, mijn moeder en C. hebben  al genoeg aan hun hoofd en mijn vriendinnen werken ook (in het onderwijs, dus even vrij nemen is niet te doen). 
Ik haat het dat ik zo'n beroep moet doen op mijn omgeving, dat ik het zelf niet kan oplossen.

Ik ben bang om om hulp te vragen, omdat ik bang ben voor het antwoord. Want als ze nee zeggen, komt dat stemmetje weer: "Zie je nou wel, je bent gewoon een aansteller, je moet het gewoon zelf doen. Anderen hebben geen tijd voor je, ze hebben het druk genoeg met hun eigen leven." Moeilijk om die stem weer tot bedaren te brengen, dat kost me minstens 2 uur hardlopen. ;)

Ik slaap al weken slecht, ik merk dat hoe dichterbij de datum komt, hoe onrustiger ik word. 

Dus, daarom dit mantra. Om mijzelf moed in te praten. Nog maar 2 nachten.

This too shall pass. 

Ooit laat ik dat tatoeëren, nu alleen nog beslissen waar :)

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #10: EMDR



Vorige week heb ik de derde sessie van de EMDR therapie gehad. Ik doe dat nu wekelijks, donderdag a.s. is de vierde sessie gepland. Wat dat is, EMDR?
https://nl.wikipedia.org/wiki/Eye_movement_desensitization_and_reprocessing

Eye movement desensitization and reprocessing (afgekort EMDR) is een therapeutische behandelmethode die met name toegepast wordt bij mensen met een posttraumatische stressstoornis (PTSS). Deze therapie is ontwikkeld door Francine Shapiro en bestaat sinds eind jaren 80.
Een essentieel element is het telkens wisselen van de aandacht van links naar rechts met oogbewegingen (de therapeut gaat met zijn of haar vingers zo'n 25 cm voor het gezicht van de cliënt heen en weer). Soms worden ook links-rechtsgeluiden via een koptelefoon toegepast of links-rechtsaanrakingen op de knieën ('tappen').
EMDR wordt vaak toegepast om de vastgelopen verwerking van traumatische ervaringen weer op gang te helpen.

Ik ben begonnen met de EMDR. Het werd me al aangeraden door de klinisch neuropsycholoog bij wie ik in april een psychodiagnostisch onderzoek heb gehad, de bedrijfsarts en de verzekeringsarts van het UWV. Ik was eerst wat terughoudend, het is heel lastig je voor te stellen wat het is als je het niet hebt meegemaakt, EMDR.

Mijn therapeut raadde mij ook aan om eerst te zorgen dat ik wat stabieler was, omdat EMDR heftig kan zijn. Plus het is het ook belangrijk dat ik leer praten over wat er niet goed gaat, in plaats van ervoor weg te rennen (soms letterlijk, haha) en het weg te stoppen.

Maar ik had de laatste maanden het gevoel dat ik vast zat en niet verder kwam met mijn herstel, maar dat kan ook komen omdat er steeds weer iets bij kwam natuurlijk. Het is helaas niet zo dat wanneer het één is opgelost er dan niets anders voor terug komt. 

Ik had nachtmerries, deze werden steeds heftiger en ik meende ook dat ik overal mensen zag die er niet waren wat weer zorgde voor paniekaanvallen en extreme stress.

Het omslagpunt kwam toen bij de yogalessen tijdens de meditatie ik ook paniekaanvallen kreeg omdat bepaalde personen ineens opdoken in mijn hoofd. Het mediteert niet lekker wanneer ineens je schoonmoeder in je hoofd opduikt en je vernedert. 

Hoe het nou is, EMDR? 
Als een trip naar de hel.
Leuker kan ik het niet maken, zo beleef ik het.

Ik ben na de eerste sessie 3 dagen lichamelijk ziek geweest: Overgeven, buikloop en extreme vermoeidheid. Gesloopt, letterlijk. Ik heb heel veel geslapen, heel veel gehuild en ben dagenlang enorm labiel. Tijdens die drie dagen dacht ik echt dat ik een verkeerde keuze gemaakt had, ik wenste dat ik het kon terugdraaien, zo verschrikkelijk. Die put waar ik in kwam; de wereld was weer inktzwart.
Na 3 dagen klaarde de lucht een beetje op, werd ik weer wat meer mijzelf en voelde ik me weer wat minder labiel.

De tweede keer was ik weer erg labiel, ook weer drie dagen van de kaart, maar niet meer lichamelijk ziek ervan. Wel was er ook weer die vermoeidheid, het is echt slopend, zo'n sessie.

Wat je moet doen tijdens zo'n sessie is je een nare gebeurtenis voor de geest halen (die echt heeft plaats gevonden) waarbij, wanneer je er aan denkt, je meteen stress voelt, wat je de adem doet stokken zeg maar,
Die situatie loop je dan door, je beschrijft wat je je herinnert. Je herbeleeft het dus weer. Dan zet je het beeld stil en maak je in gedachten een foto van jouzelf in die situatie en laat je los. 
Ik heb een hoofdtelefoon op en hoor afwisselend links en rechts klikjes (het kan ook zijn dat je een vinger moet volgen of dat de therapeut links en rechts op je been tikt). 
Er komt van alles in mij op, dat mag ook. Je mag niet sturen, tenzij je de "foto" moet terughalen. Elke minuut vraagt de therapeut waar je aan denkt, soms zijn het herinneringen die boven komen, soms ook heel idiote dingen als een blauwe driehoek.
Als je dan weer teruggaat naar de foto, moet je dit een cijfer geven; hoe pijnlijk is het om hier bij stil te staan op de schaal van 1 tot 10? De eerste sessie begon ik op 10 en eindigde ik op 8, de tweede sessie ben ik zover gekomen dat ik het beeld niet goed meer kon terughalen. De derde sessie kon ik in 1 sessie een gebeurtenis behandelen.

Desensitisatie: Het systematisch ongevoelig maken. Het werkt wel. Ik ben veerkrachtiger, ik denk vriendelijker over mijzelf.
Of het nu komt door de EMDR, ik visoliecapsules slik, ik zelfcompassie heb ontdekt, ik veel steun krijg van mijn familie en vrienden, de druk vanuit werk/UVW weg is, de zorg voor L. nu goed loopt, ik geen toxische mensen meer in mijn leven heb; ik weet niet wat het verschil maakte, maar de lucht lijkt weer wat blauwer te zijn.

Het heeft wel als resultaat dat ik nog steeds elke yogales in tranen ben met de afsluitende meditatie, maar dat is omdat er best wel wat overeenkomsten zijn tussen de EMDR en mediteren. Je moet loslaten, blokkades worden opgeheven.

Maar huilen is goed, van huilen word je een mooier mens zei m'n yogalerares me. De schaamte voor m'n tranen durf ik overheen te stappen omdat het gewoon mag. Dat maakt dat er ook niet een drempel komt om weer naar yoga te gaan, ik mag mijzelf zijn daar en dat is heel erg waardevol.

Als ik iets kan leren van mijn zoon met ASS is dat gewoon zijn voldoende is. Je hoeft niet de beste, mooiste, leukste, knapste, slankste, rijkste te zijn. Als je jezelf bent is dat goed genoeg.

En zelfcompassie. Wees voor jezelf net zo aardig als je voor je beste vriendin bent. 
Ik brand mijzelf altijd tot de grond af in mijn hoofd, wanneer iets niet lukt of gaat zoals ik bedacht had. Of ik het nou zelf ben, of m'n vader, m'n schoonmoeder, een oud-collega, de pestkoppen van vroeger, altijd heb ik een negatieve stem in mijn hoofd die mij vertelt hoe waardeloos ik ben.
Deze stem zal nooit weg gaan, wel kan ik er wat minder naar luisteren en me er minder door laten beïnvloeden. 

Ik begin er voorzichtig in te geloven dat er wel een licht is aan het eind van de tunnel.



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #11: Zelfcompassie versus zelfverachting


Zelfcompassie, wat is dat?
Compassie voor jezelf is niet echt anders dan compassie voor anderen. Denk er eens aan hoe je je voelt als je compassie met iemand hebt. 
Eerst is het zo dat je merkt dat iemand op een of andere manier lijdt. Als je niet in de gaten hebt dat iemand het moeilijk heeft, kun je geen compassie voelen. 
Ten tweede betekent compassie dat je zelf geraakt wordt door het leed van iemand anders; je hart reageert op diens pijn. Als dat gebeurt voel je warmte, zorgzaamheid, en de behoefte om de ander op een of andere manier te helpen of te steunen. Compassie betekent ook dat je begrip en vriendelijkheid biedt aan anderen als ze fouten maken of tegenslag ondervinden, in plaats van hen te veroordelen.
Tot slot, als je compassie voor iemand voelt (in plaats van medelijden) betekent dit ook het besef dat lijden, falen en onvolmaaktheid een onderdeel is van de menselijke ervaring die we allen delen. Je beseft dat het jou ook kan overkomen.
Zelfcompassie betekent dat je op precies dezelfde manier naar jezelf kijkt als je het moeilijk hebt, als je faalt, of als iets je niet bevalt aan jezelf. In plaats van je leed te negeren, zeg je tegen jezelf: “Dit is iets waar ik het moeilijk mee heb. Hoe kan ik op dit moeilijke moment het beste mezelf troosten en voor mezelf zorgen?” In plaats van meedogenloos te oordelen en jezelf te kritiseren voor allerlei tekortkomingen, betekent zelfcompassie dat je vriendelijk en begripvol bent tegenover je fouten en gebreken. Wie heeft er ooit gezegd dat je perfect moet zijn? Je kunt natuurlijk wel proberen te veranderen zodat je gelukkiger en gezonder wordt, maar dat doe je omdat je om jezelf geeft; niet omdat je jezelf waardeloos en onacceptabel vindt. 
Heel belangrijk is dat compassie voor jezelf betekent dat je je menselijkheid accepteert en respecteert. Dingen gaan niet altijd zoals je zou willen. Je komt frustratie tegen, verlies, je maakt fouten, je loopt tegen je eigen grenzen aan, je voldoet niet aan je eigen idealen. Dit is de menselijke conditie: een realiteit die we allemaal met elkaar delen. Hoe meer je je hart openstelt voor die realiteit, in plaats van er tegen te vechten, des te meer zul je in staat zijn compassie te voelen voor jezelf, en voor al je medemensen.
From "Self-Compassion" by Kristin Neff. Good thing to remember to ask of others, too: not, "are you good enough?" but "what will be good for you?": Voor jezelf even lief zijn en de steun geven die je een vriendin zou geven wanneer het haar tegenzit. In plaats van jezelf af te kraken en veroordelen, wat meer in de buurt komt van zelfhaat.
Een prachtig woord, een nog mooiere betekenis. Ik kan me er helemaal in vinden, het klinkt zo logisch! Er is niemand die mij harder veroordeeld dan ik dat zelf doe.

Ik kwam het enkele weken geleden tegen, deze term en heb er veel aan en over nagedacht. Kristin Neff, professor psychologie (en moeder van een zoon met autisme) is pionier op dit gebied en heeft er wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Het zorgt aantoonbaar voor  een beter algeheel welbevinden én is rationeel te verklaren.
Grappig is het dat ze ook een moeder van een kind met autisme is, dat spreekt me al aan én bijzonder toevallig heeft hij dezelfde naam als onze jongste. Ik kende hun verhaal al van de documentaire "The Horse Boy" over de zoektocht naar hulp voor hun zoon die ze naar de sjamanen in Mongolië brengt. Intrigerende documentaire, het kijken waard!

Zelfcompassie. Het is moeilijker toe te passen dan dat het klinkt, het is echt een verandering van mindset, iets wat me maar zelden lukt.

A mantra from Kristin Neff -- self-compassion is a huge part of my work and I want to help others enhance it in their own lives.:
Mantra voor zelfcompassie
Het gaat niet zo goed met me de laatste paar weken. Ik vind het heel erg moeilijk om toe te moeten geven (aan mijzelf), want kom op, ik ben al ruim twee jaar in therapie, gaat het nou dan nog niet een keer beter?! Als mensen me vragen hoe het met me gaat durf ik niet te zeggen dat het eigenlijk helemaal niet zo lekker gaat, omdat het een tijdje de goede kant op leek te gaan en ik nu dus een terugval heb. Ik ben mijzelf niet, ik ben vreselijk onrustig, de dwanggedachtes zijn weer volop aanwezig; alle progressie lijkt me weer uit mijn handen te glippen. De EMDR leek eerst te helpen, nu ben ik continu weer extreem labiel. Het suïcidale is wel weg gelukkig, ik durf te geloven dat er licht aan het einde van de tunnel is, toch ben ik bang dat dit het is. Zal ik me altijd zo blijven voelen? Ik zie de mooie dingen wel, maar het lukt me niet er van te genieten, altijd is er de onrust, de angst.

Waarom dan? De druk is weg, je hebt een jaar de tijd om uit te zoeken wat je wilt en wie je bent etc. Maar het leven gaat gewoon door, dus krijg ik nu ook te maken met de strubbelingen met instanties die te weinig of ineens veel te veel betalen wat dan weer verregaande gevolgen heeft voor andere zaken, moet ik nog steeds vechten voor de juiste hulp en ondersteuning voor L., zorgt de huidige situatie voor extra financiële zorgen; kortom het normale leven. De paniekaanvallen zijn ook weer veel aanwezig tegenwoordig.

Kristin Neff's work on self-compassion is life changing. Self-compassion is consistent and lasting. Be good to yourself.: Er is eigenlijk niemand meer die een (te hoge) lat legt, de enige die dat doet ben ik zelf. Ik moet vóór september volgend jaar beter zijn, want dan houdt de WIA op en heb ik een herkeuring. Ik moet werken om onze huidige levensstijl te kunnen voortzetten, dus om hier te kunnen blijven wonen, iets wat ik toch wel heel erg graag wil. Maar dan moet ik nu wel gaan uitzoeken wat ik dan wil of kan. Maar alleen de gedachte daaraan maakt al dat ik een paniekaanval voel opkomen.

En zo'n paniekaanval is verschrikkelijk. Vooral wanneer het gebeurt waar mijn kinderen bij zijn, "mama, mama, niet huilen!" "mama, ben je verdrietig?" Ik haat mijzelf dat ik het niet onder controle heb, wat maakt dat ik nóg meer opzie tegen zo'n paniekaanval. Een cirkel waar ik niet uit lijk te kunnen komen momenteel.

Te vroeg dus zegt mijn therapeut dan, ik ben er duidelijk nog niet aan toe om me daarmee bezig te houden. De controle loslaten, het is zó moeilijk. Het zou zo makkelijk zijn dat er een stappenplan was voor mijn herstel, gewoon punt voor punt afvinken en dat je dan weer beter bent.

Maar, ik moet toegeven dat op de momenten dat het me lukt los te laten en gewoon te doen, zoals met de Strongmanrun of met mijn kinderen in het Drents Museum, zijn de mooiste momenten van de afgelopen tijd.

Mindfulness, leven in het moment, dat is wat mij helpt en mij rustig houdt (wanneer het me lukt het toe te passen, klinkt eenvoudiger dan dat het is). Yoga op de woensdag kijk ik altijd erg naar uit, een van de weinige momenten dat het me lukt de controle los te laten en me te ontspannen. Net als de borrelavondjes bij vriendin A. Dat zijn echt de lichtpuntjes van mijn week.

Vind je net als ik dit een machtig interessant onderwerp; er is dus een boek "zelfcompassie" van Kristin Neff, op de website Engels website Nederlands vind je oefeningen en wetenschappelijke naslagwerken, ook zijn er Tedx talks te vinden van haar. Mocht iemand het boek hebben en willen uitlenen; ik hou me graag aanbevolen!

Kristin Neff wisdom:

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie #12: Geluk komt uit een potje


Steeds vaker lees ik dat men het slikken van antidepressiva maar onzin vindt, het wordt véél te snel voorgeschreven, mensen grijpen meteen naar een pilletje zonder actief naar een alternatief te zoeken, enzovoort. Zoals men dat ook zo hard roept overkinderen met ADHD die medicatie slikken. "Tegenwoordig heeft iedereen wel wat", "Ouders voeden niet meer op tegenwoordig" of "Ouders zijn gemakzuchtig".

Vaak lukt het me wel om het naast me neer te leggen, niet altijd. Dat is met name het geval wanneer het mensen zijn die dichtbij je staan die zoiets zeggen of wanneer het iemand is met aanzien, zoals een bekende psychiater die nu veel in de media verschijnt met zijn boek over dit onderwerp.


De algemene norm lijkt te zijn dat je geen medicatie meer mag slikken. Het is een zwaktebod, er zijn genoeg alternatieven. Je moet je levensstijl veranderen, dat lukt je niet met een pilletje.
Waarom voel ik me zo ontzettend aangesproken en twijfel ik door deze uitspraken zo aan mijn eigen beoordelingsvermogen?

Het alternatief voor het slikken van medicatie is gezond eten.Check, alle suikers zijn geschrapt, ik eet alleen maar maaltijden gemaakt van verse producten, zonder overbodige toevoegingen. Vlees schrap ik ook zoveel mogelijk van mijn menu, evenals koolhydraten. Frisdrank drink ik al tijden niet meer, alleen water, thee en koffie. En af en toe wijn natuurlijk.
Maar de suïcidale gedachtes bleven.

Hardlopen, dat is dé oplossing! Ik deed en doe het nog steeds regelmatig, ik ben er een tijdje flink in doorgeslagen, mijn dag kon pas beginnen wanneer ik 10 km had gerend en alles wat ik deed plande ik rond mijn dagelijkse hardloopronde, als het een keer niet kon kreeg ik een paniekaanval, het ging echt te ver en beheerste mijn dagelijks leven.
Inmiddels loop ik zo'n 4 keer per week hard, omdat ik me er nog steeds beter door en bij voel, maar het geluksgevoel blijft vaak een half uur tot een uur hangen.
En nog steeds was ik suïcidaal.

Veel slapen helpt! Maar dan moet het wel lukken. Inmiddels slik ik dagelijks 6 mg melatonine, maar het heeft geen effect meer. Slapen blijft een issue, ik ben bang om te gaan slapen omdat ik veel droom. Veel over vroeger, dat zal wel ergens goed voor zijn, het verwerken van alles, maar ook echte nachtmerries, afgelopen nacht droomde ik bijvoorbeeld dat L. uit huis werd geplaatst. Combinatie van mijn werk en mijn angsten/zorgen rondom de toekomst voor L.

Pas door de medicatie en de combinatie met de psychotherapie wat ik wekelijks heb gaan de scherpe kantjes er langzaamaan af en zie ik steeds vaker in dat de wereld leuker is met mij erin, dat ik er wel toe doe, dat ik toch een verschil kan maken.


Er zitten behoorlijk wat nadelen aan de medicatie die ik slik:
  1. gewichtstoename, ik ben nog steeds 10 kilo te zwaar en krijg het er maar niet af
  2. slapeloosheid
  3. vlakheid, naast de dalen zijn de pieken ook minder
  4. libidokiller
  5. combineert niet goed met alcohol, na 1 glas sta ik al bijna op de kop.
Ik denk er vaak aan om ermee te stoppen, met name omdat ik mijn gewicht echt wel een issue vind, maar het is niet verstandig. De algemene richtlijn is om te stoppen wanneer je je een half jaar lang stabiel voelt, ik voel me nog geen halve minuut stabiel, haha.

Ik ben laatst een dag vergeten mijn medicatie te nemen, natuurlijk was dat een dag dat we op pad waren en ik niet de mogelijkheid had om het alsnog in te nemen.
Het was alsof er een kraan werd opengezet, de tranen bleven maar stromen. Niet iets wat ik nu aan kan dus, het stoppen, dat is me wel duidelijk geworden.

Ik was in de veronderstelling dat antidepressiva pas werden voorgeschreven bij een ernstige depressie, dat is waarom ik me eerder toch niet zo aangevallen voelde op mijn medicijngebruik, en dat het ook alleen maar werkt bij iemand met een zware depressie, mijn conclusie was dan ook dat dokters dit toch niet zomaar voorschrijven aan iemand die het niet nodig heeft.
Maar door de bezuinigingen in de zorg is de wachtlijst voordat je kunt starten met therapie vaak lang en duurt het maanden voordat je kunt beginnen en dus worden er sneller antidepressiva voorgeschreven door huisartsen, om deze periode van wachten op hulp te kunnen overbruggen. 
Ik meende ook dat psychiaters antidepressiva voorschrijven en niet huisartsen, dat was bij mij wel het geval, ik ben doorverwezen naar een psychiater door mijn huisarts. 

Waarom maak ik me zo druk om wat anderen van mij vinden? De oorzaak hiervan weet ik inmiddels wel, ik zou willen dat het me minder zou beïnvloeden. Tsja. Een mooi voornemen, een mens moet doelen hebben toch? 





============================================================================================

Depressie #13: Transitie, jezelf leren kennen en hechtingsproblemen.

Steeds vaker merk ik dat ik in een soort van transitie zit. Zou het dan toch echt zo zijn dat je er beter uit komt, een depressie en burn-out?

Ik leer mijzelf steeds beter kennen, ik merk dat ik geniet van creatief bezig zijn; of dat nou is met het bedenken en uitproberen van een nieuw recept of het zelf maken van iets voor in mijn interieur, dat maakt mij echt heel blij (vooral wanneer het lukt natuurlijk ;) ). Wat ik nog prachtiger vind is dat mijn oudste zoon ook steeds vaker laat zien dat hij ook graag creatief bezig is. Zit dus toch in de genen? :D

Ik merk ook nu dat het makkelijker wordt om gewoon eens nee te zeggen in plaats van mij in alle mogelijke bochten te wringen om alles te kunnen doen wat een ander van mij vraagt. En dat dit ook zo geaccepteerd wordt, dat ik nee zeg, dat men dat helemaal niet raar vindt. Het mag dus gewoon, nee zeggen. Ik dacht altijd dat mensen mij dan lastig zouden vinden, "wat moeten ze wel niet denken", mij egoïstisch zou vinden, kortom; dat ze mij niet meer leuk en aardig zouden vinden.

Voorbeeld: Ik had op een donderdag enkele weken terug 3 afspraken staan. Té veel voor mij, ik raakte helemaal in paniek, want er was ook een overlapping en ik zou het niet allemaal kunnen redden, want vriendlief had tegen zijn baas gezegd dat hij die dag best wel kon werken (zonder dit te overleggen, achteraf gezien niet handig.). 
Ik plan alle afspraken zoveel mogelijk op donderdag, zodat ik geen oppas hoef te zoeken voor de kinderen, dit blijft een lastig probleem nl.
Ik wilde mijn therapie niet afzeggen, maar ik moest dus oppas regelen voor R. Gelukkig kon mij oma wel een uurtje oppassen. 
De afspraak bij het centrum verstandelijke beperking en psychiatrie (voor L.) waren we per ongeluk al een week te vroeg heen geweest (ergens is er iets fout gegaan met het noteren van de datum, gelukkig konden we tussendoor toch bij de arts terecht die dag), dus die viel af voor die donderdag en de laatste afspraak heb ik gezegd dat ik niet kon. En dat was geen probleem, plannen we toch gewoon een nieuwe datum? Zo kan het dus ook en dat mag ook gewoon. Wat een eyeopener zeg!


Ik droom de laatste tijd wel veel, zowel over vroeger als nare nachtmerries over mijn kinderen, oma en stiefvader. Stukje verwerking en toch ook wel een angst, alles is terug te brengen naar een verlatingsangst of moet ik het een hechtingsprobleem noemen? 
Mijn verleden heeft me geleerd dat mensen me zomaar in de steek kunnen laten, daarom doe ik altijd meer dan mijn best en is mijn grootste angst dat men mij niet leuk vind.
"Je moet gewoon jezelf zijn", maar dat betekende dat ik gepest werd of in de steek gelaten werd. Dan leer je het dus wel snel af, "gewoon jezelf zijn", dat is duidelijk niet goed genoeg.

Mijn vader heeft op mijn dertiende verjaardag gezegd dat hij mij niet meer wilde zien omdat ik het huwelijk met zijn nieuwe vrouw verpestte, ik kon niet altijd even goed met haar overweg. Het leeftijdsverschil was niet groot tussen haar en mij, ik kreeg last van loyaliteitsconflicten, ik puberde en was me dus ook vast aan het afzetten en mijn grenzen aan het opzoeken; hij koos voor haar en er was geen plaats meer voor mij. Wat het nog iets erger maakte was dat mijn broertje wel welkom was en er ook nog een tijdje zonder mij heen is geweest.
Iets wat bij de EMDR nu naar bovenkomt; die eenzaamheid, het me zo in de steek gelaten voelen, dat ik hen zie wegrijden en alleen achterblijf, dat doet pijn. Maar steeds iets minder dankzij de EMDR. Het is heftig, maar het wel waard.

Mijn moeder is voor een tweede keer getrouwd en ook weer gescheiden, die man is 10 jaar lang in mijn leven geweest en heeft een belangrijke rol gespeeld, maar na de scheiding hield ook dat contact op. Ik heb nog enkele maanden contact gezocht en ben op bezoek geweest, maar het was echt eenrichtingsverkeer. Ik snap het van zijn kant ook wel, maar toch voelde het weer alsof ik in de steek gelaten werd.

Ik had een collega met wie ik samenwerkte in een discotheek van m'n 18e tot m'n 23e. We konden het goed vinden, we woonden in dezelfde woonplaats dus reed ze vaak met mij mee. Het groeide uit tot een vriendschap en ik had een periode lang erg intensief contact met haar. Ik hielp haar met het contact met allerlei instanties en de boel weer op orde te krijgen.
Toen ik zwanger raakte en het daar wel druk mee had kwam ik erachter dat het initiatief voor het contact echt bij mij weg kwam. Na een week niets van me gehoord te laten hebben nam ze nog steeds geen initiatief. Ja, na een paar weken deed ze haar beklag bij iedereen in mijn omgeving, dat ze niks meer van mij hoorde. Maar met mij heeft ze nooit weer contact opgenomen. 
Pijnlijk, dat besef. Een bevestiging dat ik toch wel erg mijn best moest blijven doen, omdat mensen anders weg gingen.

De familie van mijn vader heeft altijd mijn vaders verhaal geloofd, namelijk dat ik zelf het contact met hem had gebroken of dat mijn moeder hiervoor verantwoordelijk was (wat hij exact verteld heeft is me nooit duidelijk geworden, dit heb ik van twee verschillende personen gehoord, twee verschillende verhalen). Nooit hebben ze aan mij gevraagd wat er gebeurd was. Ik snap dat ze loyaal zijn naar hun zoon en broer, ik snap niet dat ze zo makkelijk ook afstand van mij namen.
Dankzij Facebook heb ik weer wat contact met enkele familieleden, maar als ik berichtjes zie als "lekker gourmetten met de hele familie", dan steekt dat wel. Wat ben ik dan? Ik heb wel eens gereageerd daarop, maar dat maakt het alleen maar pijnlijk en moeilijk voor alle betrokkenen. Want ja, als ik reageer met "goh, de hele familie? Ik heb helaas de uitnodiging gemist" ja, wat moet je dan daar ook op zeggen? Het is nou eenmaal zo gelopen, daar doe je niks meer aan.

Mijn schoonmoeder heb ik zelf het contact mee verbroken nadat ik haar uit mijn huis heb gezet op W.'s verjaardag na een enorme uitbarsting. Traumatisch, de eerste 4 EMDR sessies heb ik dit conflict weer moeten herbeleven omdat ik er maandenlang nachtmerries van heb gehad.
Maar toch, ik heb mijn grens aangegeven toen en nu 9 maanden later durf ik wel te zeggen dat ik er goed aan heb gedaan. Ik weiger me een aansteller of waardeloze moeder te laten noemen, zulke mensen hoef ik niet in mijn leven. W. gaat wel wekelijks naar haar toe, vooral omdat de kinderen ernaar vragen, het is tenslotte wel hun oma. Ze is gelukkig wel lief voor de kinderen. Ik kan het nog steeds niet goed verdragen, dat ik dan alleen thuis ben, het voelt elke keer weer alsof ik in de steek gelaten word. Op die momenten ga ik altijd hardlopen of naar yoga, dat helpt :)

Mijn collega's van school heb ik op een enkel berichtje na ook niets meer van gehoord, duidelijk gevalletje van "uit het oog, uit het hart", de collega's van de groepen daarentegen ontvang ik zelfs nu na ruim twee jaar nog berichtjes van met de vraag hoe het met me gaat of dat ze mijn blog gelezen hebben en mij een hart onder de riem willen steken. Wat een verschil hè? Dat zal dan toch wel het stukje SPH zijn van de groepswerkers, of ik had gewoon erg pech dat ik veel egoïstische collega's trof op school, haha.
Ik leer langzaam wat goed voor mij is, dat ik best wel eens de vraag mag stellen of ik iets wel wil en niet overal meteen ja op zeg, mijn grenzen aan te geven en mijzelf eens op de eerste plek te zetten.

Omdat ik verander ben ik onbewust dus wel bezig met de vraag of mensen mij nog steeds wel leuk vinden en me niet verlaten omdat ik verander. Dat komt er 's nachts dus uit in mijn dromen óf tijdens de meditatie bij yoga, waarbij ik regelmatig droom dat één van mijn kinderen of mijn oma dood is, mijn vriend mij verlaat voor een ander, mijn stiefvader niets meer van mij wil weten enzovoort. Dat maakt het soms best lastig om het gaan slapen, het zijn verschrikkelijke dromen, maar het is toch wel ergens goed voor. Verwerking en genezing; dat hou ik me steeds maar voor ogen.
  • Ik heb een geweldige vriend, die ondanks alles wat er gebeurd is in de afgelopen 14 jaar nog niet gillend weg is gerend, die wanneer nodig ook echt voor mij opkomt (zoals met die uitbarsting met z'n moeder) en echt van mij houdt.  
  • Ik heb drie geweldige vriendinnen waarbij ik altijd terecht kan en die ik regelmatig spreek en leuke dingen mee doe. A. is al meer dan mijn halve leven mijn beste vriendin, M. en ik zijn sinds de pabo onafscheidelijk en D. (ken ik ook van de pabo) ga ik sinds enkele maanden wekelijks mee naar yoga.
  • Mijn opa en oma staan altijd voor mij (ons gezin) klaar en willen altijd oppassen en helpen.
  • Mijn moeder en stiefvader hebben het zelf erg druk natuurlijk, maar helpen als ik ze vraag en het uitkomt.
  • En natuurlijk die fantastische zoons van me, elke dag verbazen ze mij. Nu pas snap ik wat onvoorwaardelijke liefde is, sinds ik kinderen heb (wat me wel nog meer doet afvragen hoe je in vredesnaam je kind in de steek kunt laten, maar goed, lang leve therapie).
Met deze geweldige mensen achter mij gaat het mij zeker lukken dit te boven te komen, ik ben er steeds meer van overtuigd dat dit wel kan!
Het verleden kun je niet veranderen, maar dat betekent niet dat je er niet niet meer op terug moet kijken. Door erbij stil te staan kun je wel een boel gedragspatronen verklaren; mijn angst om me te hechten, het gevoel dat ik nooit goed genoeg ben, waarom ik de oorzaak van strubbelingen toch altijd bij mijzelf leg. Als je je er bewust van bent waarom je op een bepaalde manier reageert, kun je er ook iets aan doen mocht je dat nodig vinden.


============================================================================================

Depressie #14: Brief aan mijn vader


Hallo Jan,

Wat nou de reden was dat je enkele maanden geleden een vriendschapsverzoek op Facebook stuurde, ik ben er nog niet achter. Ik snap het namelijk niet. Was het een foutje, heb je toen je een profiel aanmaakte op Facebook gewoon maar iedereen die je kende toegevoegd? Had je er echt over nagedacht? Het lijkt er op dat je geïnteresseerd was om in contact te komen. Ineens ging je foto's  en statussen liken op mijn profiel.
Elke keer dat ik je naam weer voorbij zag komen was ik uren, soms dagen van slag. Mijn broertje heeft je meteen geblokkeerd, ik kon dat niet. Ondanks alles was er toch nog een soort van sprankje hoop denk ik.
Ik heb je vriendschapsverzoek niet geaccepteerd. Ik kon en kan het niet. Nu is de keuze aan mij; ik wil jou niet meer in mijn leven.

Je hebt iets stuk gemaakt in mij wat niet meer te helen valt, namelijk mijn geloof in onvoorwaardelijke liefde. De keren dat ik klappen kreeg omdat ik niet rechtop zat of netjes genoeg met mijn bestek at. De keren dat je mij met een zaklamp bewerkt hebt. De keren dat je mij zo hard hebt geslagen dat mijn trommelvlies scheurde. De keer dat mijn moeder mijn gezicht als kleuter eerst met camouflagecréme moest insmeren voordat ik naar school toe kon, omdat ik bont en blauw was. De ontelbare keren dat je mij vertelde dat ik waardeloos was.

Dat maakt wel wat stuk in je. Ik snap nu ook wel waarom ik zo'n makkelijk slachtoffer was voor de pesters, dat bange meisje met die aura van minderwaardigheid om haar heen trekt mensen aan die zich graag beter willen voelen ten koste van een ander. Elke school was het hetzelfde liedje, logisch dat ik dacht dat het allemaal mijn eigen schuld was. Ik heb toch zo vaak een nieuwe kans gehad, vrijwel meteen was de rolverdeling duidelijk. Zelfs als volwassene gebeurde het. Nu pas snap ik dat het vaak bange en onzekere mensen zijn die zelf ongelukkig zijn. Niet dat dat de pijn verminderd trouwens, ook wil ik het helemaal niet goed praten. Pesten is nooit oké.

Mam vertelde me dat ze wel al eerder had willen scheiden, maar dat ze dat niet durfde omdat we nog zo klein waren. Dan moesten we elke veertien dagen een heel weekend naar jou toe, dat idee was beangstigender dan de situatie waar we in zaten. Nu was ze er nog bij en kon ze nog eens ingrijpen, dan waren we helemaal aan jouw grillen overgeleverd.
Voor mij was het meer een bevestiging dat het aan mij lag, doordat ze zich zo'n zorgen maakte om mij zaten wij gevangen in deze situatie.

Hoe erg de mishandeling na de scheiding was weet ik niet, ik zal alles wel verdrongen hebben. Wat ik nog wel weet, wat door de EMDR naar boven is gekomen is het moment waarop je mij vertelde dat ik niet meer mocht komen, dat er geen plek meer was voor mij in je leven, omdat ik je huwelijk met je nieuwe vrouw verpestte. Dertien jaar was ik, we hadden net die dag mijn verjaardag bij jou gevierd. Nou ja, wat ik bij EMDR steeds herbeleef is het moment, twee weken later, dat je mijn broertje ophaalt en wegrijdt. Ik geloof niet dat ik me ooit zó afgewezen of alleen heb gevoeld als op dat moment.

Van mijn dertiende tot mijn zestiende heb ik wekelijks gesprekken bij een psycholoog gehad, ik kwam zoals je je wellicht kunt voorstellen in een depressie terecht. Deze depressie die ik nu heb is niet de eerste. Gek hè, wat je allemaal kunt verdringen. Als je er maar niet meer aan denkt bestaat het niet. Tsja, helaas werkt dat niet zo, het haalt je vanzelf wel in.

Ik sprak mijn tante (jouw zus) afgelopen zomer, ik kwam haar toevallig tegen. Ze vroeg hoe het met me was en in plaats van het standaard antwoord "Goed, en met jou?" besloot ik nu eerlijk te zijn. Ik vertelde dat het niet zo goed ging, dat ik al bijna twee jaar ziek thuis zat, dat ik lijd aan een depressie en PTSS. Goh, ze had nooit geweten dat het zo erg was. "Je hebt ook nooit wat gezegd!"
Wie gelooft er nou een kind? Heel de familie geloofde het verhaal wat jij hen vertelde, dat mam het contact had verbroken of dat ik zelf niet wilde komen (oma en je zus vertellen allebei iets anders). Ook waren ze altijd bezig mijn moeder zwart te maken, net zoals jij altijd deed, er schijnt een tijd te zijn geweest dat ik bij jou wilde wonen, totdat ik je betrapte op een leugen en je je er niet uit kon lullen.

Loyaliteit, het is een vreemd iets. Ondanks alles heb ik je nog een geboortekaart gestuurd toen de kinderen zijn geboren, maar nooit heb ik een reactie gehad. Nu is er echt iets in mij geknapt, na ruim twee jaar intensieve therapie zie ik in dat het niet aan mij ligt. Jij bent een ontzettende narcist. Voor de buitenwereld een prima vent die klaar staat voor een ander, voor je gezin was je een tiran.
Naar het schijnt was dat al zo toen je thuis woonde en was iedereen bang voor je, dus dat oma jouw verhaal zo makkelijk slikte en geen contact meer met ons heeft gezocht kan ik dan ook niet rijmen.

Ik ben zo vreselijk bang dat ik op jou ga lijken. Die enorme woede, het korte lontje; ik zie het bij mijn broertje en ik voel het zelf ook.
Uit pure machteloosheid heb ik L. wel eens een tik gegeven, ik HAATTE mijzelf echt zó verschrikkelijk, ik was geen haar beter dan jij!
Ik heb ook maandenlang gedacht dat de wereld beter af zou zijn zonder mij, wat draag ik nou bij? Ik bezorg iedereen die me na staat verdriet en pijn door mijn ziekte, als ik er niet meer ben kunnen ze ten minste gaan rouwen en verder gaan. Ik heb zelf nog gedacht dat het nog beter was om dan ook de kinderen maar mee te nemen, L. moet zo verschrikkelijk vechten voor zijn plek in de maatschappij en R. hangt zo ontzettend aan mij, dat was dan toch beter? En dan kon W. makkelijker opnieuw starten.

Dat was het moment dat ik inzag dat ik heel erg ziek was en ben ik met medicatie begonnen.
Ik slik het nog steeds, ik wil wel graag stoppen omdat ik er behoorlijk van aankom, maar ik ben nog lang niet stabiel genoeg. Plus is het uiterlijk ook niet het belangrijkste ter wereld, dat zie ik nu ook wel in.

Ik dacht altijd; als ik maar goed genoeg mijn best doe, dan vinden mensen mij wel leuk en laten ze mij niet in de steek.
Als ik maar slank ben, dan is het leven mooier, dan word ik niet meer gepest en zien ze mij wel staan.
Als ik maar presteer, dan tel ik mee en word ik opgemerkt.

Luisteren naar jezelf, naar je gevoel is iets wat ik echt heb moeten leren. Mijn gevoel zegt nog heel vaak dat ik waardeloos en minderwaardig ben namelijk, ik weet niet of het jouw stem is die ik hoor of dat ik dat zelf ben, het zorgde er wel voor dat ik altijd een masker op had.
Nog steeds ben ik bang echt toe te geven aan mijn gevoel, het verdriet toe te staan, ik ben bang dat ik er niet meer uitkom en erin verdrink.
Ik hunker nog steeds naar erkenning en bevestiging, maar dit weet ik op een positieve manier in te zetten; door deze blog bijvoorbeeld.

Mijn gevoel luister ik steeds vaker naar, het is eng om te doen maar heel waardevol.
Ik durfde afgelopen week te zeggen (op papier dan) dat een ontmoeting van iemand erg betekenisvol is geweest en wat voor een impact haar woorden hebben gehad op mijn herstel. Doodeng, ik was bang voor de reactie (het oordeel/een afwijzing), maar het voelde toch erg goed.

Ik wil geen slachtoffer van mijn verleden zijn, ik wil echt en authentiek zijn. Ik wil de wereld wat mooier maken.
Ik heb me voorgenomen om geen energie meer te stoppen in mensen waarvan het initiatief tot contact maar van één kant komt, ook al is het familie. Misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel. Ook de mensen waarbij ik mijzelf niet kan zijn, die alleen maar negatieve energie brengen, daar ga ik geen energie meer in steken. Ik verdien beter.

Dus ook jij bent niet meer welkom in mijn leven, niets zal dit kunnen herstellen, ik ben jou niets verschuldigd en mijn kinderen hebben de meest fantastische opa die ze maar kunnen wensen.

Debbie

============================================================================================

Depressie #15: Schilderen als verwerking

M'n therapeut zegt het al heel erg lang tegen mij dat ik eens moet nadenken of ik mijn gevoel ook kan reguleren door middel van creatief bezig zijn. Nou is bloggen dat natuurlijk, creatief bezig zijn; alles wat je creëert is een vorm van creativiteit en geeft mij veel voldoening, maar toch is schilderen echt de ultieme vorm van creatief bezig zijn vind ik; van een wit doek iets maken.

Ik heb er heel erg lang niet aan toe willen geven, angst om te falen denk ik, maar gisteren was de behoefte om te gaan schilderen heel sterk. Ik had een waardeloze dag, voelde me vreselijk.
Gisteren is namelijk de dag dat ik officieel niet meer in dienst ben, de dag dat mijn ontslag realiteit is. Ook gaat het de laatste weken moeilijk met L., álles is een strijd, echt a-l-l-e-s. Zwaar vermoeiend, ik slaap er slecht door wat maakt dat ik minder kan hebben van hem (en de rest van de wereld) waardoor er nog sneller strubbelingen ontstaan. We lijken in een negatieve spiraal te zitten momenteel.
En het gedoe met indicaties, instanties en dergelijke is ook nog steeds niet voorbij.

Gelukkig heb ik lieve vriendinnen om me heen en een fantastische vent die het helemaal niet erg vind dat ik 's avonds het liefst alleen ben, dat ik al om 8 uur naar bed ga of dat ik op elk mogelijk moment ga hardlopen.



Mijn creatie van gisteren is wel erg toepasselijk bij de Blue Monday, 's jaars meest deprimerende dag. Wat het voorstelt is een zwarte lucht met bloedende blauwe harten. Zo voelt voor mij mijn depressie. Het sijpelt langzaam naar binnen. Het zwart wordt steeds groter.

Wel grappig; mensen reageren óf dat ze het heel gaaf vinden en het snappen, de gedachte erachter, of mensen reageren niet. Of een tsja.. wanneer ik er naar vraag, zoals bij W.
Geeft niks, het heeft mij geholpen en luchtte op, toch voel ik wel meteen weer wat ik gisteren voelde als ik er naar kijk. Is dat de definitie van kunst, dat het iets met je moet doen? Of dat nou walging of bewondering is; áls het maar iets meer oproept dan een tsja..? :D

Ik heb ook nog iets heel vrolijks gemaakt, namelijk de Engelse woordenboekdefinitie van het woord love. Daar kwamen meer reacties op, toch iets duidelijker definieerbaar wat het moet voorstellen denk ik :)



Creëren, dat vind ik heerlijk en gelukkig kan dat op veel verschillende manieren ;) 

============================================================================================


 

Je weet pas wat je had wanneer je het kwijt bent. Al tijdenlang was er sprake van een stijgende lijn in mijn herstel, ik was in staat meer kleur te zien, ik kon genieten van kleine dingen en mijn therapie is zelfs van wekelijks naar tweewekelijks gegaan.

Bijna drie weken geleden kwam ik onverwachts mijn schoonmoeder tegen bij de supermarkt vlakbij mijn huis. Een jaar geleden heb ik haar na een enorme escalatie op W.'s verjaardag uit mijn huis gezet. Heel goed van mij dat ik eindelijk eens heel duidelijk mijn grenzen aan heb gegeven, maar het heeft wel bijna een jaar intensieve therapie, waaronder EMDR gekost om dit te boven te komen.

Na de ontmoeting in de supermarkt ben ik volledig ingestort, zijn de nachtmerries weer terug, heb ik dagelijks een fles wijn nodig om überhaupt in slaap te kunnen vallen, eet ik mijn verdriet weer weg (de weegschaal is niet mijn vriend nu), is de minachtende stem in mijn hoofd weer een onderdeel van mijn dag en stromen de tranen veelvuldig.

Huilen op zich is niet iets waar je je voor zou moeten schamen vind ik, het kan enorm opluchten en wanneer je het maar weg blijft stoppen haalt het je vanzelf een keer in weet ik uit ervaring; maar ik vind het zo verschrikkelijk dat het ook gebeurd waar mijn kinderen bij zijn. Ik ben bang dat het traumatiserend is, dat ze dit de rest van hun leven meedragen; deze depressieve episode uit mijn leven. Want natuurlijk beïnvloedt het hen, het is onzin om te denken dat dat niet zo zou zijn.

Wat wel mooi is, is dat mijn oudste zoon die autistisch is heel invoelend blijkt te zijn. Hij komt me meteen troosten, zo lief! Als ik niet meteen stop, haalt ie zijn broertje of vader erbij. Prachtig kind is het toch.

Door de depressie denk ik erg zwart/wit, de nuance is lastig te vinden. Ik trek mijzelf voortdurend in twijfel; mijn motieven, mijn vaardigheden, mijn gedachtes; alles. Het is heel erg vermoeiend om voortdurend in gevecht te zijn met jezelf, een gevecht waarbij ik op de slechtste momenten denk dat ik het niet kan winnen en waar ik ook wel eens zó moe van ben dat ik denk dat het makkelijker is om me er aan over te geven.

Ik vind het bijzonder moeilijk om over te praten, om het toe te geven, het voelt als enorm falen. Hoe kun je nou zo denken? Kijk dan naar alles wat je hebt! Ik weet het en blijf het ook zeggen tegen mijzelf.


Bovenstaande tekst is precies de reden waarom ik over mijn depressie schrijf. Ik hoop het stigma te verminderen; het is een lastig onderwerp waar lang niet iedereen over wil nadenken, dat kan ik zien aan de hoeveelheid mensen die mijn pagina niet meer leuk vinden wanneer ik iets over depressie plaats. 
Jammer, natuurlijk doet dat even pijn, maar ik schrijf omdat ik hoop door mijn verhaal te delen anderen kan helpen. De erkenning dat je niet de enige bent is heel waardevol voor mij. Ik hoop dit ook voor een ander te kunnen betekenen.

Ik moet ook leren om erkenning en waardering uit mijzelf te halen en niet alleen maar steeds bij anderen te zoeken. Maar leren van mezelf te houden is het allermoeilijkste wat ik ooit in mijn leven heb moeten doen. Zelfcompassie is het sleutelwoord, en tijd. Tijd, tijd, tijd. Het kost tijd.
============================================================================================

Depressie: Een jaar na mijn eerste blog

Gisteren een jaar geleden schreef ik voor het eerst over mijn depressie op mijn blog. God, wat was ik bang. Bang voor de reacties, voor afwijzing, dat de ernst van mijn ziekte niet onderkent werd. En wat als een toekomstige werkgever dit leest? Doe ik er wel slim aan?

Maar wat een opluchting was het, bevrijdend om het van me af te schrijven. Er niet alleen mee rond lopen, maar het tot op zekere hoogte kunnen delen met anderen is heel erg fijn. Het geeft net het stukje erkenning wat ik in mijn omgeving niet altijd vind, maar ik wel zo mis.

Bijzonder is het, de reacties die ik krijg wanneer ik iets over mijn depressie schrijf. Van begrip en een hart onder de riem tot soortgelijke verhalen, zelfs van mensen die ik niet ken! Het schrijven helpt mij om alles een plek te geven, het werkt twee kanten op. Het zorgt voor meer begrip voor de ziekte; het ontstaan en het verloop ervan en enkelen vinden herkenning in mijn blog.

Dat maakt dat ik door ben gegaan, want niet altijd zijn de reacties positief geweest en dat is nog steeds iets wat ik erg moeilijk vind om mee om te gaan. Ook moet ik van het stuk prestatie af; ik kijk meerdere keren per dag hoe vaak het bericht gelezen is. Jammer, want dat is niet waarom ik begonnen ben, het is wel mijn valkuil en ik ben me er bewust van. Stap 1 is bewustwording, nu naar stap 2 en er naar gaan handelen.

Ik moest laatst vreselijk lachen om wat vriendin A. zei: "Je bent te slim voor een depressie eigenlijk, je weet precies wat je moet doen alleen het lukt niet. Dat is nog frustrerender voor je". Toch is dat wel een scherpe observatie van haar. Dat ik me zo machteloos voel is met name omdat ik het wel wéét, ik kan er alleen niet naar handelen. Zo blijf ik piekeren en krijg ik die negatieve stem niet stil.

Ik doe erg mijn best om in mijzelf te geloven en om mezelf leuk te vinden; dat is belangrijk om uit de cirkel te komen waar ik in gevangen lijk te zitten. Mijn grootste criticus ben ik namelijk zelf, maar ik laat me er minder vaak door weerhouden nu, ik doe wat voor mij goed voelt om te doen. En af en toe vind ik mijzelf best al oké.

Je kwetsbaar opstellen, dat is wat ik doe door te schrijven over mijn leven, is niet hetzelfde als je onderdanig opstellen, ik merk dat daar nogal eens verwarring over bestaat. Als je maar hard genoeg schreeuwt, krijg je wel aandacht.
Maar is dat dan ook echt de aandacht die je wilt? Wil je wel aandacht van iemand die alleen naar je luistert als je diegene overschreeuwt? Ik niet (meer). Ik wil een relatie op basis van gelijkwaardigheid.

Ik wil meer diepte, ik stoor me aan de oppervlakkigheid van alles. Ik wil niet de nieuwste kleding of de grootste auto; ik wil écht praten, over dingen die er toe doen. Materialisme staat inmiddels ver van mij af, als het aan mij lag ging ik in een hutje op de hei wonen en zelfvoorzienend leven. Man, dat zou perfect zijn voor L.! Alle ruimte om te graven, rennen, schreeuwen, joelen, wandelen, ontdekken. Wie weet, ooit :)

Ik heb geen baan meer, ben tijdelijk afgekeurd, de auto is af en gaat óf veel geld kosten voor reparatie óf moet weg, qua zorg voor L. zijn we nog geen stap verder en moet ik in beroep gaan tegen de huidige beslissing van het CIZ, mensen in mijn omgeving die niet lekker in hun vel zitten, mensen die ik ken die véél te vroeg overlijden, de aanslagen in Brussel (en Ankara, maar daar wordt geen aandacht aan besteed); genoeg nare dingen, maar ik probeer te aanvaarden dat nare dingen bij het leven horen. Er tegen vechten brengt je alleen maar heel erg veel stress, gepieker, onzekerheid, machteloosheid en verdriet.

Als ik rondkijk in mijn huis, ben ik daar best trots op. Het is een stijl die niet goed samen te vatten is met één woord, maar het past allemaal toch goed bij elkaar. Enkele jaren geleden was alles wit, de muren, de meubels, alleen de vloer nog niet.
Geleidelijk is het veranderd en is het nu een verzameling leuke gekleurde spullen met een verhaal. Warmte, rust, creativiteit straalt het uit, de bank is het enige item wat we nieuw (met fikse korting) hebben gekocht, de rest komt van Marktplaats, kringloop, rommelmarkt, gekregen of heb ik zelf gemaakt. Ik ben blij met wat ik heb, dit huis past bij wie ik nu ben.
Gek, dat alles zo mee verandert met mij, van hippe kleding en volledige make-up elke dag naar make-uploos en tweedehands kleding. Van alleen maar merkproducten en het nieuwste willen naar spullen opknappen en gebruiken tot ze af zijn. W. zegt nu wel eens dat ik 20 jaar te laat geboren ben, haha.

Dankbaarheid, ik ben dankbaar voor wat ik allemaal wel heb. En wat is het fijn dat ik zoveel heb dat ik dat kan delen met anderen.

======================================================

 


Suïcidaal zijn is vooral een gevoel, wat je niet van je af kunt schudden. De machteloosheid van het totale gebrek aan controle over wat dan ook in combinatie met het gevoel vast te zitten in een uitzichtloze situatie, dat je al overvalt zodra je wakker wordt. Het gevoel dat opgeven makkelijker is dan steeds maar weer het gevecht aan te gaan, omdat het zó uitputtend is voor jezelf en je omgeving.

"Ik vind het zo egoïstisch", "hij had nog zoveel om voor te leven", "hoe kan iemand dat zijn kinderen aandoen?". Zomaar wat uitspraken die ik vaak hoor/lees omtrent het onderwerp zelfdoding.

Iemand die suïcidaal is doet het juist niet vanuit egoïsme, maar omdat doorleven gewoonweg te pijnlijk is denk ik. Ik heb zó vaak gedacht dat het zoveel makkelijker zou zijn voor mijn omgeving wanneer ik uit het leven zou stappen, dan konden ze rouwen en dan doorgaan met hun leven.
Kan W. op zoek gaan naar een leuke vriendin die wel plezier heeft in het leven en alles wil doen.
En wat is schadelijker voor de kinderen, geen moeder meer hebben of een moeder hebben die zwaar depressief is wat zijn weerslag heeft op het hele gezin; die het gezin gegijzeld houdt in het drijfzand wat depressie heet?

Rouwen en doorgaan is beter voor iedereen heeft ruim tweeënhalf jaar in mijn hoofd rondgespookt. Heel rationeel ook, dan komt er een flinke levensverzekering vrij en krijgt W. mijn pensioen uitbetaald. Ze kunnen dus ook praktisch gezien goed zonder mij. En ja, de hypotheek heeft een clausule dat er bij zelfmoord in de eerste twee jaar na afsluiting niet uitbetaald wordt, maar we wonen hier al 6 jaar, ook geen bezwaar. Ik heb het echt grondig uitgezocht allemaal.

Ik wilde niet heel spectaculair aan mijn eind komen om een punt te maken of aandacht te trekken, ik wilde het liefst gewoon oplossen, uitgegumd worden, alsof ik er nooit was geweest.
Helemaal op zowel geestelijk als lichamelijk, geen levenslust en vooral het idee dat het nooit meer beter zal worden dan dat het is op dat moment.

Ik ben er heel veel mee bezig geweest, het lijstje met waarom niet kon ik steeds meer van afstrepen. Ook de manier waarop, ik wil er helemaal niet aan denken, maar de gedachtes dringen zich op en laten zich niet wegjagen. Ik ben een hele tijd erg bang geweest om auto te rijden, vooral op een snelweg en langs een kanaal, domweg omdat ik mijzelf niet vertrouwde.

Het is een vreselijk moeilijk onderwerp om over te praten, mijn ervaring is dat het heel erg kwetsend is voor de gesprekspartner. Ik kan veel delen met W., maar dat ik wel 30x per dag overwoog om te stoppen met leven is niet iets wat je zo deelt. Ik snap ook dat ik zoveel heb om voor te leven, maar die stem die mij steeds maar weer opnieuw zegt hoe waardeloos ik ben, dat ik het niet waard ben, is bijzonder volhardend en ging overheersen op den duur.

De therapeut vroeg me wel een wiens stem het was, die ik hoorde. Was het mijn vader? Mijn schoonmoeder? Een van de pesters van vroeger? Maar ik kan het niet zeggen, ik heb zolang ik mij kan herinneren al deze stem bij mij, het is een onderdeel van me geworden. Ik weet niet anders. Pas sinds kort gaat de stem wat meer naar de achtergrond en kan ik hem wel eens weg filteren.

Ik kan wél iets, ik ben het wél waard. Ik hoef niet te presteren om mee te tellen, gezien te worden en erkenning te krijgen, door mijzelf te zijn word ik ook geaccepteerd nu. Ik ga me niet meer in allerlei bochten wringen om het iedereen naar de zin te maken, zodat ze mij maar leuk vinden. Ik kies voor wat voor mij goed voelt om te doen.

Dit blog is mij zo waardevol, dat heeft me doen inzien dat ik best aardig kan schrijven en dat helpt bij de verwerking. Nog fijner zijn de reacties die ik krijg van mensen in een soortgelijke situatie die herkenning vinden of van mensen die reageren meer inzicht te krijgen in hoe een depressie is.
Langzaamaan, heel langzaam vallen de puzzelstukjes weer op hun plek. <3
============================================================================================

Depressie: Tegenslagen voelen onoverkomelijk




Over de gehele linie zie ik en voel ik dat ik een opwaartse beweging maak qua herstel; dat het dus steeds iets beter met mij gaat. Maar zodra er een tegenslag is knal ik razendsnel weer terug. Volledig. Dus inclusief suïcidale gedachtes die niet tegen te houden zijn. De hele dag zie ik de mogelijkheden voor het maken van een einde aan mijn leven. De gedachtes dringen zich aan mij op en laten zich niet sussen. Ik kan niet weglopen voor wat zich in mijn hoofd afspeelt, ik heb het gevoel in een nachtmerrie vast te zitten.


Voorbeeld: Tijdens de yoga kijk ik naar het plafond en zie ik kettingen hangen. Die hebben we thuis ook. Het speeltoestel is wel geschikt, dat houdt het wel. Of is een sleepkabel beter? Krijg ik die haak wel vast, is het touw niet te dik?
Maar mijn kinderen mogen mij zo niet vinden. Overdosis dan maar? Als ik nou alle medicatie een tijdje opspaar en dan zowel die van mijzelf als die van L. slik, zou dat genoeg zijn? Volgens mijn therapeut niet, maar ja, zegt ze dat niet om mij gerust te stellen, omdat ik doodsbenauwd ben voor mijn eigen gedachtes? Toch maar het kanaal in dan? Hoe zou het zijn om te verdrinken? Gewoon opgeslokt worden door het donkere water. Het ziet er uit als een warm bad, maar het zal vast koud zijn. Hoe lang zal dat duren? Hee, de meditatie gaat over zwemmen in het water. Helemaal alleen. Zo voelt het ook nu, zal dat een teken zijn? Ik krijg er kippenvel van nu. Nu gaan we naar het vuur. Vuur. Brandstof. Auto. Hmm, jezelf vergassen in de garage door een slang aan de uitlaat te doen kan niet, ik heb geen garage. Ik wil dit helemaal niet, hou op!





Aankomende week is een heel drukke week, dat is de trigger van dit alles.
Maandag krijgen we een huisbezoek van de gemeente voor de zorg voor L. De WLZ is afgewezen, omdat ze vonden dat L. niet 24-uurs zorg nodig was de rest van zijn leven. Ik heb een bezwaar ingediend, we hebben een gesprek gehad met de jurist van het CIZ (de indicatiesteller) en nu is het wachten op de beslissing van de arts daar of er nog een hoorzitting moet komen of niet.
"Tja, het is duidelijk dat de zorgvraag groot is, maar ja, is het nou het autisme of de verstandelijke beperking wat de overhand heeft bij hem? Dat is namelijk cruciaal. Als het autisme is komt hij sowieso niet in aanmerking voor de WLZ, hoe groot de zorgvraag ook is".
Op aanraden van mijn jurist van de rechtsbijstandsverzekering heb ik toch bij de gemeente ook een aanvraag ingediend voor zorg, zodat er zeker weten zorg beschikbaar is voor L. op 1 januari 2017. Het WLZ verhaal kan nog wel eens lang gaan duren namelijk. Als het zover komt dat we naar de rechter moeten kan het nog wel 4 (!) jaar duren.

Het telefoongesprek met de gemeente was geen goede voorbode voor het gesprek. Bij voorbaat werden we alweer terugverwezen naar de WLZ. "Welke zorgbehoefte is er dan, voor enkele dagdelen of 24-uurs zorg?" "Ja, de WLZ verwijst wel iedereen naar ons, ze wijzen veel te snel af voor de WLZ, mijns inziens moet u toch daar zijn als er zulke intensieve zorg nodig is".
"Nee, uw zoon hoeft er niet bij te zijn maandag. Uw partner ook niet hoor." Oh, het is een informele kennismaking dus? "Nee, dit is het onderzoek". Dus.
Wat moet ik dan erbij hebben, is het hele dossier nodig? "Als u dat nou even naar ons opstuurt, dan kan ze zich even inlezen". Nou, ik weet niet of ik dat wel wil. "Oh, maar het is niet zo dat iedereen dat kan lezen hoor, het komt heus niet bij de receptioniste terecht, dat is echt niet de bedoeling".
Dan nog, het is vertrouwelijk, dat ga ik niet zomaar naar een gemeenteambtenaar sturen. dat is alleen bedoeld voor een arts. "Als u het niet opstuurt, zorg er dan wel voor dat het klaar ligt maandag ter inzage". Volgens mij mag dat ook niet zomaar, ze mogen niet de vertrouwelijke papieren opeisen, dus ook niet bij mij inzien. Dat voel echt niet goed. Het voelt zo amateuristisch allemaal, deze mensen moeten dus gaan beslissen over de toekomst van L.??

Dinsdag ben ik jarig. Jeej. Ik denk dat ik het dit jaar maar oversla. Ik ben niet echt in een feestelijke stemming, het is een doordeweekse dag wat ook nog flink onhandig is met werkende mensen in mijn omgeving, never mind. We doen het volgend jaar wel groots ofzo. Ik bedoel, 32, wat is dat nou voor een leeftijd? De mooiste jaren van je leven. Dan heb je alles op een rijtje; huis, baan, kinderen, carrière, relatie. Dan weet je wel wat je wilt, heb je je eindelijk ontworstelt aan die onzekerheid als tiener en als twintiger die net klaar is met de studie en met een baan begint. Helaas. Niet echt het geval. Een verjaardag. Je leven vieren. Nee, dank je.

Woensdag gaat R. naar de Parkschool! Kennismaken met zijn juf, mijn oud-collega. Leuk, spannend, raar, ongemakkelijk. Emotionele achtbaan. Mijn kind gaat naar school! Precies zoals ik het me had voorgesteld. Maar dan bij L. Confronterend. Houdt dat dan nooit op?

Donderdag hebben we weer een gesprek bij Pontes. Het gaat heel erg slecht met L. Zowel op het KDC als thuis. Hij kan heel weinig hebben, is snel overprikkeld, slaat zichzelf op zijn hoofd, gilt en schreeuwt erg veel; hij zit niet goed in zijn vel. Het escaleert op het KDC regelmatig zo dat ze hem uit de situatie moeten halen en in een andere groep zetten, tussen de non-verbale jonge kinderen. Daar speelt ie dan de hele dag met autootjes. Prikkelarm en één op één begeleiding, dat is wat voor hem nu het beste werkt. Ook thuis, ik kan nog niet naar de wc toe en hem alleen met zijn broertje laten zonder dat hij hem te grazen neemt. Woest word ik dan als ik denk aan de woorden van de jurist van het CIZ; "Ja, dat de zorgbehoefte zwaar is is duidelijk, maar ja, ASS of verstandelijke beperking?". Het voelt alsof we niet serieus genomen worden, ' vervelend voor je maar succes. Niet ons probleem'. In die trant.

Het is vreselijk om hem zo te zien, de onmacht in zijn ogen af te lezen. Hij kan niet vertellen wat er is, de aanleiding missen we allemaal. Er is natuurlijk altijd iets wat dit gedrag triggert, maar we komen er maar niet achter. Er is video-interactiebegeleiding opgestart op het KDC, hopelijk kunnen we er zo achter komen wat hem toch zo triggert en zorgt dat het steeds vaker escaleert.




Ik weet dat het idioot en zwaar overdreven is dat het voelt dat dit allemaal onoverkomelijk is, ik haat het dat mijn hoofd meteen weer in de vecht of vlucht-stand schiet en ik nu niet meer functioneer. Ik vervloek deze ziekte die me al drie jaar lang in zijn greep houdt.
Gewoon blijven ademen, niet piekeren, dat helpt echt niet. Dat is mijn mantra nu, ik blijf het mijzelf voorhouden; ook dit gaat weer voorbij. Het komt goed, ooit.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: In bikini naar de zwemplas?!
 Donderdag was het een heel warme dag. Een heel stressvolle dag ook; er stond namelijk een tandartsbezoek gepland. L. zag er heel erg tegenop, was bang en snapte het allemaal niet zo goed; wat resulteerde in boosheid en agressie.
Door middel van een informatieboek over de tandarts hebben we het hele proces doorlopen met hem; wat er gaat gebeuren, in welke volgorde en wat er van hem verwacht wordt. Dat leek hem rust te geven.
Ik moest eerst naar de mondhygiënist en daarna naar de tandarts; vriendlief moest dus nog een half uur alleen in de wachtkamer wachten met twee stuiterende kinderen. Ik was na 20 min. klaar en L. kroop bij mij op schoot totdat we opgehaald werden.



Het ging bij de tandarts zelf ontzettend goed, hij ging meteen in de stoel zitten, ik moest er naast blijven zitten en z'n hand vasthouden. Hij deed netjes zijn mond open en liet zich door de tandarts in zijn mond kijken. Alles was goed! Wat een opluchting. Stel je toch eens voor dat ie een gaatje heeft, wat dan?!
Dan wordt ie doorverwezen naar een andere tandarts en gaat ie onder narcose voor de behandeling, want het is te gevaarlijk om hem zo te behandelen, hij is vreselijk onvoorspelbaar.
Fijn dat die mogelijkheid er is, maar ook wel slikken hoor. Onder narcose! Ik vind het nogal wat. Maar vooralsnog is het niet nodig en is de dagelijkse strijd om zijn tanden te kunnen poetsen het wel waard om zijn gebit in goede conditie te houden.

We hadden van te voren al besloten L. de hele dag thuis te houden, de tandartsafspraak was op een ongelukkig tijdstip, hij is de hele dag van de leg door het tandartsbezoek en omdat het zo warm was wilden we lekker gaan toeren en ergens gaan zwemmen onderweg. Daar waren we in W.'s vakantie niet aan toe gekomen omdat het weer zo slecht was.

We zijn in de cabrio gestapt en hebben een tussenstop gemaakt bij de Oldemeijer in Hardenberg gereden.. Het is daar erg mooi, redelijk schoon water, een fijn zandstrand en doordat het in het bos is heb je aan de rand ook veel schaduwplekken. Ideaal!
We hadden wat speelgoed meegenomen voor de kinderen en een goedgevulde koelbox met eten en drinken; om de beurt gingen we met de kinderen het water in. De kinderen vonden het prachtig natuurlijk. Het was ook best relaxed, ondanks dat we continu alert moesten zijn natuurlijk en L. erg de grenzen op aan het zoeken was van wat hij mocht. Hij is emotioneel aan het groeien, dat hoort erbij. Fantastisch, maar wel zwaar vermoeiend. Maar ik hou mijzelf steeds voor dat we blij moeten zijn dat ie dit gedrag laat zien, want hij is zich aan het ontwikkelen. Dat is wat we toch het allerliefste willen!

Afijn, ik had mijn bikini aan gedaan, W. grapte laatst dat mijn buik wel licht leek te geven, zo wit, dat past totaal niet bij de rest van mijn lijf wat gebruind is door het buiten sporten en wandelen.
Maar het is wel een dingetje hoor, ik kan niet eens naar mijzelf kijken in de spiegel, wat zal een ander dan wel niet denken van de aanblik van mij in bikini? Waarom doe je het dan zul je denken, logische gedachte. Ik wil een goed voorbeeld zijn voor mijn kinderen, ik wil dat het normaal is voor hen, dat je ook met een niet perfect lijf wel in zwemkleding het strand op gaat. Dat je je niet hoeft te schamen voor wie je bent. Dat ze zien dat iedereen anders is en dat dat mag en oké is. Dat ze nooit iemand gaan pesten of buitensluiten omdat ie niet voldoet aan een norm en dat ze mondig genoeg zijn om zelf niet gepest te worden.

Maar wat denk je? Niemand keek. Niemand lachte, wees of maakte een opmerking. Het leek wel de normaalste zaak van de wereld te zijn, ik daar in bikini.
Zit het dan allemaal in mijn hoofd? Die veroordelende stemmen, het mij belachelijk maken, vernederen, denigrerende opmerkingen maken.

Pesten, lieve mensen, maakt zoveel kapot. Zoveel. En permanent. Ik weet niet of ik ooit naar mijzelf in de spiegel kan kijken zonder dat ik meteen benoem wat er allemaal niet goed aan is.

Ik voldoe niet aan de standaard, ik ben te lang, heb een buik, striae, vind mezelf veel te zwaar, ben niet gespierd op de juiste plekken en draag geen maat S. Maar toen ik wel maat S droeg en maat 27 van spijkerbroek had vond ik mijzelf nog steeds veel te dik.

Het is nooit goed genoeg. Ik dacht altijd 'als ik maar slank ben, dan word ik wel gelukkig. Dan kom ik er wel, dan komt alles goed. Dan voldoe ik aan de norm en ziet men mij wel staan, word ik niet meer genegeerd en buitengesloten'.

Maar ook dan vinden mensen die het echt willen wel een zwakke plek, zoals een collega dat heel goed kon. Onderhuids was het, steken onder water geven, een ander de grond in trappen zodat ze zelf wat beter uit de verf kwam.
Natuurlijk is dat de onzekerheid, onmacht en onvermogen van de ander, maar dat kon ik niet bedenken toen ik er middenin zat en het onderging. Nu, 3 jaar later en heel wat EMDR sessies later kan ik er op terug kijken zonder meteen een paniekaanval te krijgen, hoewel ik hartkloppingen voel bij het opschrijven van dit stuk.

Ik weet nog goed dat ik, toen ik een jaar of 15 was, er achter kwam dat een jongen mijn telefoonnummer had opgeslagen in zijn telefoon onder de naam "Kadaver". Ik ging om met een heel leuk en aantrekkelijk meisje dat plenty aandacht kreeg van jongens. Ik was een beetje het vijfde wiel aan de wagen, maar hoorde toch bij haar, vandaar dat hij mijn nummer ook had. De vernedering toen ik dat zag, kadaver, zal ik nooit meer vergeten.

Mensen kunnen zo wreed zijn, zich niet bewust van de impact wat dit kan hebben op een ander.
Maar gelukkig heb ik heel lieve mensen om mij heen verzameld die door mijn dikke opgebouwde beschermingslaag van cynisme en sarcasme heen kunnen kijken en zien wat ik waard ben.

Vriendin M. heeft mij meegenomen naar de sauna enkele maanden geleden, dat was echt een levensveranderende ervaring. Iedereen is zo relaxed daar, het maakt echt niet uit hoe je er uit ziet.

Daar kwam het besef dat het lichaam net is als een jas, iedereen heeft er één. De een heeft een wat ruimer zittende jas dan de ander, maar het lichaam is iets wat van jou is en van jou alleen.
Een ander heeft het recht niet je te veroordelen; jij bent verantwoordelijk. Hou van je lichaam, je hebt er maar één en daar moet je je hele leven mee doen. Doe wat voor jou goed voelt. Bedenk dat mensen die oordelen hun eigen onzekerheid proberen te verbloemen/verdrukken. Ook het streven naar perfectie is vluchtgedrag of te compensatie van onzekerheid. Zonde, van je tijd, van je energie en van je geluk.
*Nu dit zelf nog gaan geloven en toepassen.* En vaker naar de sauna gaan ;) 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Ellendige depressie

Alsof er een gat
In mijn borstkas is
Continu een doffe pijn
Ademen met m'n longtoppen

Het lijk wel dat rest van
Mijn longen gevuld is
Met zwaar water
't Is verstikkend


Teerachtige stroop stroomt
Door m'n aderen
Mijn hart heeft moeite
Het rond te pompen
In dit verraderlijke lijf

Een dikke mist
Heeft plaats genomen
In mijn hoofd

De loodzware en
Inktzwarte deken
Is weer als vanouds
Volop aanwezig

Tranen blijven maar stromen
Stoppen lukt amper
Labieler dan ooit
Wens ik steeds maar weer
Dat deze dag ook weer voorbij is

Vluchtend voor de pijn
Probeer ik bezig te blijven
Ik hou mezelf voor de gek
Het is uitstel van executie

Wat overdag
Wordt weggedrukt
Komt 's nachts twee keer
Zo hard mij inhalen

Ellendige depressie
Ik ben je zo ongelofelijk zat!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: Wat als..

Dat het niet goed gaat met L. heeft absoluut een wisselwerking op mijn gemoedstoestand; ik ben hyperalert, oververmoeid, somberder dan normaal en erg labiel. Ik verkeer in een continue staat van overprikkeling, ik ben me vreselijk bewust van wat ik doe/denk/zeg/voel, kan de prikkels moeilijk filteren. Dat verklaart wel de vermoeidheid en de enorme drang naar alcohol. Alcohol dempt de onrustigheid en maakt dat ik me wat kan ontspannen.

Natuurlijk is dat helemaal niet goed en alleen een kortetermijnoplossing, het zal resulteren in gewichtstoename waardoor ik mezelf nog meer ga verafschuwen bijvoorbeeld. Ook gek dat ik zo gezond probeer te leven; plantaardig eten, veel sporten maar wat alcohol betreft is er geen rem bij mij.

Wat als.. er zijn ontzettend veel wat-als-scenario's waar ik me druk om maak. Piekeren is zinloos, I know, maar het vervelende van mijn hoofd is dat het maar blijft malen en rondspoken.



Wat als.. W. en ik er niet meer zijn? Mogen we verwachten van onze jongste zoon dat hij de zorg voor zijn oudere broer over zal nemen? L. zal waarschijnlijk nooit zelfstandig kunnen wonen en voor de rest van zijn leven afhankelijk zijn van nabijheid.

Wat als.. L. niet meer te handhaven is op het KDC (kinderdagcentrum) waar hij nu naartoe gaat? Het gaat niet goed met L. de laatste tijd, we ( de begeleiders, therapeuten en wij als ouders) zitten redelijk met de handen in ons haar wat te doen. Wat helpt? Wat zorgt ervoor dat L. niet continu in een staat van overprikkeling verkeert? Wat helpt om hem te kalmeren wanneer de prikkels te veel worden? Wat helpt om zijn angst te verminderen?

Wat als.. R. vriendjes krijgt en ze mee naar huis neemt? Hoe gaat L. dat oppikken? L. heeft een ENORME behoefte aan controle en wil het liefst voor iedereen bepalen wat hij doet; zo kan hij het plaatje kloppend maken voor hemzelf en kan hij een activiteit uitvoeren.

Wat als.. L. te groot en te sterk wordt? Hij is nu haast al niet meer te bedwingen als hij een meltdown heeft en ik hem uit de situatie probeer te halen om hem te kalmeren.

  • Pakken we het wel allemaal goed aan? 
  • Krijgt R. wel de aandacht die hij nodig heeft? We kunnen niets veranderen aan het feit dat R. een brus is, dat hij een broer als L. heeft die enorm zijn stempel op het gezin drukt. 
  • Komt R. wel voldoende aan zijn eigen ontwikkeling toe? 
  • Moeten we dingen als gezin ondernemen of juist meer 1 op 1 met de kinderen?

En de onzekerheid omtrent mijn WIA, ik ben voor een jaar afgekeurd en dat jaar is inmiddels voorbij. Elke dag vrees ik de oproep voor de herkeuring.
Ik ben nog steeds niet in staat om normaal te functioneren, laat staan dat ik in staat ben om te kunnen werken. Maar ik ben al ruim 3 jaar ziek. 3 JAAR! Als je me dat van te voren verteld had..

Hoe in vredesnaam moet ik dit ook ooit gaan combineren met een betaalde baan, de zorg voor L. is een dubbele fulltime baan. Ik wil heel erg graag in dit huis blijven wonen, maar van het salaris van W. alleen (iets boven het minimum) kunnen we de vaste lasten nog niet eens betalen. Tsja, we hebben allebei onze passie gevolgd, hij detailhandel en in onderwijs. Van beide niveaus de slechtst betaalde banen. Achteraf, ja weet alles maar achteraf.

Nu het weer zo'n chaos is in mijn hoofd snap ik steeds meer van het gedrag van L. Hij kan niet tegen harde geluiden bijvoorbeeld, maar kan zelf enorm veel kabaal maken. Op die manier overstem je de andere prikkels. Hij gaat schreeuwen, ik ga hardlopen totdat het pijn doet. Zo behoud je zelf de controle over de situatie, jij bepaalt wanneer het stopt.

Machteloosheid is het meest verschrikkelijke gevoel wat er bestaat.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Jubileum: Lookforstars bestaat twee jaar!

Het begon met deze blogpost; een recept over een bananencake die ik gevonden had in de Flair en gemaakt had. Ik was er zo enthousiast over, en kwam erachter dat experimenteren met een bestaand recept erg leuk is, dat ik dit wilde delen met wie het maar mocht interesseren.

Het begon met gezonde recepten, leuke koopjes op het gebied van kinder- en sportkleding en DIY's; langzamerhand durfde ik het aan meer te delen en ben ik ook gaan schrijven over mijn kinderen. Ik heb namelijk twee heel fantastische en bijzondere kinderen waarmee elke dag weer een avontuur is.

Nog later durfde ik ook voorzichtig te vertellen over mijn depressie, dat was wel een ontzettende grote en spannende stap. Wat was ik bang voor de reacties, nog meer dan met de verhalen over L.
Waarom ik het dan deel? Ik kan het niet NIET delen, dat bepaalt zo'n groot deel van mijn leven, nee het bepaalt nu al ruim 3 jaar volledig mijn leven.

Het onbegrip en de onwetendheid is enorm merkte ik, ik wilde helpen een bijdrage te leveren aan de vermindering daarvan. Ik heb een enorm sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel, de woede, onmacht en het verdriet wat ik ervaar bij de zoveelste "maar je hebt toch zoveel, hoe kan JIJ nou depressief zijn?" wakkerde een vechtlust en schrijflust aan diep binnenin mij.

Vroeger zou ik het genegeerd hebben, die vechtlust; wat heb IK nou te vertellen, wie luistert er nu naar mij? Door de reacties van jullie op mijn blogs weet ik nu dat er wel degelijk mensen zijn die het willen horen, die willen luisteren. Omdat je herkenning vindt, meeleeft, of gewoon erg houdt van mijn schrijfstijl ;)

Vorig jaar schreef ik deze post en mijmerde ik over wat het eerste jaar bloggen mij aan inzichten gebracht had.
Gek is dat, als ik dat zo terug lees lijkt het wel alsof ik toen verder was qua herstel dan ik nu zit. Maar het hardnekkige idee dat herstel in een stijgende lijn moet gaan krijg ik maar niet uit mijn hoofd. Mijn therapeut vertelt me keer op keer dat het een golfbeweging is, ik lijk het niet te kunnen accepteren.

Dat is wat ook veel van de problemen veroorzaakt: Ik heb een bepaald beeld in mijn hoofd van hoe iets zou moeten gaan. Herstel mag best wel langzaam gaan; dat is een stijgende lijn. Je mag best een depressie hebben (wauw, dank je wel Deb), maar 3 jaar is wel een beetje overdreven weer hè? Uit alle macht probeer ik ergens controle op uit te oefenen, zodat ik maar niet hoef toe te geven hoe machteloos ik me voel.

Het is wat ook bij L. zorgt dat het zo moeizaam gaat met hem de laatste tijd. Ook hij heeft de situatie niet onder controle en raakt daardoor in paniek. Bij mij werkt het net zo. Een kat in het nauw maakt rare sprongen is het spreekwoord, dat gaat zeker op bij ons.

Maar even eerlijk, natuurlijk heb ik wel weer meer over mijzelf geleerd het afgelopen jaar. Ik ben eind vorig jaar ook begonnen met een Facebookpagina als verlengstuk van mijn blog, het medium waar mijn blogposts, instagram en alles wat ik van belang vind om te delen samen komt. Het is ontzettend leuk om het te zien groeien, maar het is ook een grote valkuil van me. Ik moet me niet focussen op het aantal likes en reacties, ik wil bloggen omdat ik er blij van word en het me een goed gevoel geeft te delen wat ik wil aan mensen die het willen horen.

Elke keer dat ik schrijf over mijn depressie unliken mensen mijn pagina, wanneer ik schrijf over autisme krijg ik volgers erbij. Daar kon ik best van wakker liggen; waarom vinden ze me nou niet meer leuk? Wat heb ik geschreven dat maakte dat ze me niet meer interessant vonden? Het heeft een tijdje geduurd, maar ik kan het loslaten inmiddels. Niet iedereen hoeft mij leuk te vinden. Ik ga me niet (meer) in bochten wringen en dingen doen die tegen mijn natuur in gaan zodat mensen mij maar aardig en interessant vinden.

Op mijn tweeëndertigste ben ik erg aan het zoeken naar wat mijn identiteit is. Ik liet me leiden door wat ik dacht dat mensen graag zouden willen zien, zodat ik niet (meer) over het hoofd gezien zou worden. Ik leer steeds beter om me af te vragen "wat wil ik?" in plaats van "hoe hoort het/wat verwacht men?".

Ik leer ook dat niet elk gevecht de moeite en energie waard is. Ik hoef niet wildvreemden op Facebook of welk medium dan ook te overtuigen van het ongelijk van hun kortzichtige of racistische standpunten. Ik mag graag discussiëren over zaken als Zwarte Piet, veganisme of een basisinkomen, maar dat doe ik nu met vrienden en mensen dicht bij me. Mensen die ook graag discussiëren omdat ze open staan voor een andere mening of een ander standpunt, mensen die ook echt luisteren naar je. Ook familieleden neem ik makkelijker afstand van. Als de interesse van 1 kant komt houdt het voor mij nu op.
Het aantal leuke en boeiende mensen met dezelfde interesses stijgt daarentegen. Langzaamaan verzamel ik mensen met dezelfde interesses en raakvlakken om me heen. Dat is zó heerlijk, jezelf kunnen zijn en dan nog steeds geaccepteerd worden.

De gedachte dat ik niet meetel als volwaardig lid van de maatschappij omdat ik ziek ben en geen baan meer heb is hardnekkig.
De zorgen rondom L. voor nu en zijn toekomst worden ook steeds groter. En de vraag of we R. niet tekort doen blijft ook steeds in mijn hoofd rondhangen.

De focus van "ik moet werken" is verplaatst naar L. De vraag "Hoe kunnen we er voor zorgen dat L. zijn levenspad wat minder hobbelig is" is veel belangrijker dan dat ik zorg voor een inkomen. We hebben ons gered de afgelopen jaren, we vinden vast wel een manier als de WIA voor mij straks ophoudt.

Mijn ervaring is dat alles tijdelijk is, ook relaties. Vooral familierelaties juist. Keer op keer werd ik in de steek gelaten. Afgewezen. Dat heeft er aan bijgedragen dat mijn zelfbeeld erg laag is en het vertrouwen in anderen wat wankeler. Ik wist zeker dat W. er wel snel flauw van zou zijn, van mij, mijn gezeur, mijn depressie, de drama's.
Maar hij is er nog steeds. Nog steeds houdt hij van mij zegt ie, ik durf er bijna in te geloven. Zouden we dit dan echt samen kunnen overleven?

Voor W, L en R

Mijn lieve mannen,
Ik lees vaak dat men 
bij echte, onvoorwaardelijke liefde zegt
"Ik zou voor je sterven".

Sterven, dat is niet moeilijk
Dat wil ik vaak, zo graag.
Als de depressie zo heftig is
De put zo oneindig diep lijkt
Eenvoudigweg oplossen,
alsof ik nooit bestaat heb.

Maar voor jullie
wil ik blijven leven
Zal ik blijven vechten
Onvoorwaardelijk
en altijd.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


Depressie: Vertrouwen in mijzelf krijgen


Het blijft een rare gewaarwording en ik kan er nog niet mee omgaan; mensen tegen wie ik opkijk die mij als gelijkwaardig zien.
Dat klinkt heel vaag en wellicht ook wel erg sneu, maar door de manier waarop mijn leven is verlopen heb ik geen vertrouwen in mijzelf en vind ik mijzelf erg minderwaardig ten opzichte van veel mensen. Heel veel mensen. Eigenlijk iedereen, ik kan altijd wel een reden verzinnen. Dat is ook haast wel knap te noemen.



Een moeder van een kind met een beperking en heel tof mens waarmee ik online contact heb die mij complimenteert met mijn blog als ik haar in het echt tref en na veel twijfelen toch aan durf te spreken (ik ging er vanuit dat ze me niet zou herkennen en vreesde de blik vol ongeloof dat ik haar aansprak, maar ze was net zo blij mij te zien als ik haar), dat ze zegt dat ze het met plezier leest omdat ik boeiend kan schrijven over interessante onderwerpen. Een vrouw met een inspirerende levenshouding, met een goedlopend bedrijf; die ziet mij als gelijkwaardig? Die nodigt mij uit voor een feest?! Droom ik?

Een oud-collega tegen wie ik vroeger erg op keek, waarvan ik dacht; als ik nou zo slank zou zijn als haar, zo sportief, zo populair, dan word ik wel gezien en serieus genomen. Dan komt het goed. Dat die oud-collega mijn blog volgt, dat ze spontaan een cadeautje voor mij koopt omdat ze tegen iets aan liep en aan mij dacht; ik kan het haast niet geloven. Zij vindt mij aardig genoeg om zoiets hartverwarmends voor te doen.

Een moeder die iets verder op woont en altijd erg vriendelijk groet; vandaag fietsten we toevallig dezelfde kant op en durfde ik het aan haar aan te spreken. Wat een leuk mens! Ze vertelt me dat ze het zo knap vindt dat ik zoveel sport, "altijd in de weer als ik je zie!". Dat zij me ziet, dat het haar opvalt, het verbaast me.

Ik weet het, bla bla, vroeger, gepest, in de steek gelaten door m'n vader, familie, m'n latere stiefvader, m'n schoonmoeder; och wat zielig/wat ben je toch sneu/zeik niet zo, iedereen heeft wel wat/elk huisje heeft z'n kruisje (doorhalen wat niet van toepassing is).
Maar dat heeft iets stuk gemaakt in mij waarvan ik dacht dat het onherstelbaar kapot was, maar ik nu voorzichtig van durf te denken dat het misschien toch deels kan helen.

Het begon voorzichtig met het opbouwen van een vriendschap met iemand die ik al 28 jaar ken. Dat zij mij leuk genoeg vindt, zeker zoals ik nu ben, zwaar depressief, om tijd en energie in te steken, iets wat al zo kostbaar is bij haar door haar ziekte; dat plantte het zaadje.
Dat mijn vriendinnen A., M. en D. mij niet in de steek hebben gelaten, ondanks die &*^%$ depressie, dat W. nog steeds bij me is gebleven en me nog steeds elke dag meerdere keren vertelt dat ie van me houdt, dat alles geeft me het vertrouwen in mijzelf dat ik best wel oké ben en het leven waard ben.

Ik vind het moeilijk en doodeng tegelijkertijd, ik wil geen rol spelen en mijzelf zijn, maar wie ben ik dan? Altijd heb ik geprobeerd me aan te passen naar wat ik dacht dat men zou willen zien, maar als je dat doet speel je een rol en ben je niet oprecht.
Ik wil echt zijn, maar ben zó bang voor de afwijzing. Het was voorheen niet goed genoeg, hoe hard ik m'n best ook deed; mensen gingen tóch weg/bleven pesten/mij negeren.

Alle lieve mensen om mij heen die voor mij klaar staan, mijn blog volgen, meeleven met ons: 

Mijn therapeut zei vandaag dat ze erg blij was te horen dat ik vaker voor mijzelf (nou ja, vooral voor L.) op durf te komen, dat ik óndanks mijn angst toch vaker mijn mening durf te geven en durf te zeggen wanneer ik het ergens niet mee eens ben (akkefietje met de locatieleider op school van R., in de apotheek over medicatie van L., bij het expertisecentrum over de manier waarop er dingen in het dossier staan wat eigenlijk niet klopt, mijn Facebookpost op mijn  persoonlijke pagina over schoorsteenpiet ondanks er heel idiote reacties op kwamen en ik er een halve nacht van heb wakker gelegen). Dat is een heel goed teken, er is zeker een stijgende lijn.

Daarop proost ik met een glas rode wijn; alles is tijdelijk, ook dit kom ik weer te boven. Ik geloof er zelf eindelijk ook weer in. 

Omne finitum.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: Teken van het universum

Grappig is dat; vaak wanneer het extreem slecht gaat win ik de ene na de andere prijs. Vandaag een bioscoopbon, afgelopen week een crème van Vichy en een TripTrap kinderstoel. Alsof het universum wil zeggen: "Hou vol, het leven kan best wel leuk zijn".

Mijn oma kwakkelt al een tijdje met haar gezondheid en kwam de afgelopen week in het ziekenhuis op de IC terecht. Ik weet dat ze 79 is, dat ze niet het eeuwige leven heeft, maar de gedachte haar te verliezen is ondraaglijk. Zij snapt mij echt, we lijken ook zo ontzettend op elkaar.
Nadat m'n moeder me belde om het nieuws te vertellen heb ik heel stom zo'n drie kwartier rondjes gereden in de auto totdat ik m'n jongste kon ophalen van school omdat ik van gekkigheid niet wist wat ik moest doen.
Ze is gisteren weer thuis gekomen, wat er nou precies aan de hand is is nog niet duidelijk, maar het gaat weer beter. Ik durfde niet toe te geven aan mijn gevoel en kon pas huilen toen ik haar weer vast had. Verlamd door de angst, heel bizar.


Met L. m'n oudste zoon, gaat het ook niet goed de laatste tijd. We proberen de oorzaak te vinden door alles uit te sluiten, steeds overleg met het KDC (expertisecentrum), het CVBP (centrum verstandelijke beperking en psychiatrie), iemand die thuis komt filmen voor video-interactie begeleiding. Medicatieverhoging, extra rustmomenten, meer 1 op 1. We proberen alles natuurlijk.
Maar de strijd blijft, het is erg moeilijk hem te zien worstelen met zichzelf en de wereld en niet te weten wat je kunt doen.

Hij wordt ouder, sterker, maar zijn mentale ontwikkeling loopt erg achter bij zijn lichamelijke ontwikkeling. Hij heeft geen benul van zijn eigen kracht, dat hij een ander pijn doet als hij zo hardhandig en lomp is,
Hij maakt cognitief grote sprongen, hij is druk met leren lezen en schrijven wat fantastisch is, maar wat er ook voor zorgt dat zijn hoofd zó vol zit dat alle andere prikkels te veel zijn. Hij is continu overprikkeld. Vanmorgen kregen we een mailtje dat hij de iPad van het KDC kapot gegooid had.
Als hij zó overprikkeld is dat ik hem voor zijn eigen veiligheid moet vastpakken (omdat ie bijvoorbeeld in blinde paniek zo wegrent) kan ik hem al haast niet meer houden. Hij heeft me al een aantal keer een bloedneus geslagen. Hij doet het natuurlijk niet expres, maar hij is dan zo overweldigd en bang. Hoe moet het straks als het echt niet meer wil?

In mijn omgeving heb ik een paar fantastische vrouwen die erg getalenteerd zijn, maar die aan zichzelf twijfelen en zichzelf niet serieus nemen, ondanks de erkenning die ze krijgen/hebben doordat ze al meerdere publicaties hebben gehad. Zonde, dat gebrek aan zelfvertrouwen en zó niet nodig!
Ik ben best goed in het motiveren, meedenken en overtuigen van iemands kwaliteiten; al brainstormend hebben we iets heel tofs bedacht. Elke schrijver heeft een gemeenschap om zich heen nodig die hem steunt, dat gaan we samen maken!

 Maar dan ineens komt die leegte. Ze zien hoe bijzonder hun talenten zijn en gaan er mee verder.
Ik voel me leeg en waardeloos, waarom kan ik niet bij mijzelf zien wat mijn kwaliteiten zijn? Iedereen heeft zijn kwaliteiten, dus moet ik dat ook hebben.
Ik zie al niet wat mijn kind nodig heeft, ik kan zijn worsteling met alles niet wegnemen. Wat kan ík nou? Ik faal al als moeder.

Mensen die me vragen om tips voor recepten, een moeder van school die me een bericht stuurde dat ze me zo dapper en sterk vindt, de herkenning die mensen vinden in m'n verhalen; ik weet wel iets te bereiken met mijn blog, maar toch blijft de emotie het winnen van de ratio en blijft de stem dat ik waardeloos ben heel hard schreeuwen tegen me.

Soms zou ik willen dat iemand het van me over nam, ik wil alleen maar weg. Weg van alles, een maand lang slapen en dan wakker worden uit deze nachtmerrie die al ruim 3 jaar duurt nu.
We gaan binnenkort een paar dagen weg met z'n viertjes, even er tussenuit, niets wat moet. Ik ben dankbaar dat ondanks alles dat nog wel mogelijk is. Dat zal ons allemaal vast goed doen.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: Leren compassie voor jezelf hebben

Bijzonder; dit schreef ik een jaar geleden. Voor mijn gevoel ben ik nog geen steek verder gekomen, toch zie ik ook wel in dat ik wel in het veranderproces zit.

Ik ben me bewust van alle processen, dat is wat het lastig maakt. Ik ben zo hyper bewust van alles wat ik doe dat dat tegen me werkt.
Voorbeeld: Het is normaal dat wanneer je in gesprek bent met iemand dat je de lichaamshouding gaat spiegelen. Dat is iets wat normaal onbewust gebeurt, het is een heel natuurlijk iets, bedoeld om een connectie te maken met een ander. Let er maar eens op; hoe meer je je verbonden voelt met de ander, hoe meer je gaat spiegelen.

Het is wel erg hinderlijk dat wanneer ik me bewust ben van het feit dat ik spiegel er meteen een stem in mijn hoofd mij begint af te kraken. "Waar ben je nou mee bezig, overdrijf toch niet zo".
Ook bij onbekenden merk ik dat ik net iets hoger ga praten, net iets harder lach. Ik ben me dan op het moment dat dat gebeurt daar tegelijkertijd bewust van, vind mezelf erg stom dat ik dat doe, want ik ben dus niet mijzelf en ben weer te veel mijn best aan het doen bij de ander in de smaak te vallen.

Ik ben zo bang voor het oordeel van een ander dacht ik, maar ik veroordeel mijzelf keihard. Altijd.
M'n therapeut vroeg me in het begin welke stem het dan was, die mij zo afkeurde. Was het mijn vader? Mijn schoonmoeder? Iemand ander van vroeger? Maar ik ben het zelf.

Zou het een beschermingsmechanisme zijn, zoals mensen sarcastische opmerkingen over zichzelf maken, zodat ze een ander voor zijn? Als ik dit zelf maar alvast zeg/denk ben ik de afwijzing van de ander voor.

Een jaar later en dan nog niet veel verder zijn met het herstel, ik vind dat idioot. 365 dagen heb ik de tijd gehad daarvoor, hoe kan het dan dat het zo langzaam gaat? En dat er ook weer tijden zijn dat het lijkt dat ik weer terug val in mijn oude patronen? Ik herken het wel meteen, wanneer het minder goed gaat en ik weer vlucht- en uitstelgedrag ga vertonen, alleen er naar handelen, dus er iets aan doen gaat meestal (nog?) niet.

Als ik nou eens naar mijzelf zou kijken als ik naar een vriendin kijk die in zo'n situatie zou zitten, zou ik dan op dezelfde manier oordelen? Ik heb veel compassie voor een ander, weet elke gedraging zo uit te leggen dat je begrip krijgt voor de daad maar zelfcompassie, dat is een ander verhaal.

Tegen die vriendin zou ik zeggen dat ze knap bezig is. Ze werkt keihard aan haar herstel, ze laat niets aan het toeval over. Sporten, gezond eten, medicatie slikken, yoga, psychotherapie; alles wat kan helpen en het herstel kan bevorderen doet ze.
Daarnaast is het niet alleen haar depressie waar ze mee worstelt, maar loopt tegelijkertijd de zorg voor haar oudste zoon ook door. Ze zijn zo gevoelig voor elkaars stemming, haar zoon en zij, dat dat elkaar ook beïnvloedt. Als het niet goed gaat met hem, gaat het automatisch ook minder goed met haar en vice versa.
De gevechten die ze moet leveren om de juiste zorg te krijgen voor haar zoon en de zoektocht naar wat nou de juiste zorg is is al een enorme belasting voor iemand die niet ziek is, laat staan voor iemand die kampt met een depressie en dergelijke.
De angst dat ze haar jongste zoon tekort doet, wat voor een invloed het zal zijn op zijn verdere leven; een broer als L. en een moeder als haar is immer aanwezig en is ze zich erg van bewust. Als brus heb je nou eenmaal niet een zorgeloze jeugd zoals elke moeder dat wenst voor haar kind.
De angst dat ze niet goed genoeg is, dat als ze niet genoeg tijd investeert in relaties en vriendschappen die dan verbreken. Terwijl bij echte vriendschap het helemaal niet erg is wanneer het contact op een wat lager pitje staat. Een echte vriendin begrijpt dat en zal uit zichzelf wel naar jou toe komen als het te lang duurt.
Ze legt nog steeds de lat erg hoog voor haarzelf, te hoog als je het mij vraagt. Dat ze haar identiteit kwijt is geraakt, dat ze het gevoel dat ze niets bijdraagt aan de maatschappij is onzin. Je werk is niet je identiteit.
En het is eigenlijk een heel bijzondere positie waar ze in verkeert. Een tarotkaartenlezer op een feest van heel bijzondere en inspirerende mensen plantte het zaadje voor dat inzicht.



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: Schrijven als therapie


Verlammend. Het gevoel van leegte. Het voelt onoverkomelijk. Ik kan mezelf nergens toe zetten, normaal ga ik 's ochtends hardlopen maar het lukt me niet om van mijn stoel af te komen en me te gaan omkleden.


Het voelt zo zinloos allemaal. Alles. Hoe het kan dat ik weer zo'n vreselijke terugval heb? Het duurt ook al enkele weken, sinds een aantal dagen is de stem weer terug die zegt dat ik beter er een eind aan kan maken. Ik ben een last voor de maatschappij, een last voor mijn familie en vrienden en een last voor mijn kinderen.

Gisteravond brak ik en kon ik de tranen niet meer stoppen. Mijn jongste zoon begon mee te huilen, arm kind. M'n oudste bleef maar proberen om me te troosten, "Stop de tranen nu maar mama, nu is het klaar". Ze kwamen met zakdoekjes aan en depten de tranen. 4 en 7 jaar, getraumatiseerd door een moeder die al meer dan 3 jaar ziek is.

Ben ik wel echt ziek? Val ik ook onder de 98% voor wie de antidepressiva niet nodig is maar het wel slikt? Is het mijn schuld, het autisme van mijn oudste zoon omdat ik niet voldoende vitamine D geslikt heb tijdens de zwangerschap? Is het ook niet mijn tekortkoming dat mijn oudste zoon ADHD medicatie slikt, terwijl het schadelijk voor hem kan zijn? Waar stel ik hem aan bloot?

"Je zo buitengesloten voelen door je schoonfamilie, dat is toch je eigen schuld? Jij hebt het contact verbroken met je schoonmoeder, dat je vriend met de kinderen nog wel wekelijks naar haar toe gaat, met haar uit eten gaat en Sinterklaas viert met grote cadeaus; dat is toch logisch? Het is wel zijn moeder en de oma van de kinderen, dat kun je ze niet ontzeggen. Maar dat wil je ook niet. Je wilt alleen dat het je niets meer doet, niet dat het nog steeds elke keer dat ze daar naartoe gaan dat het als een indirecte afwijzing voelt."

De groepen worden opnieuw ingedeeld bij het KDC van mijn zoon, hij komt nu in een nieuwe groep met non-verbale kinderen. Is dat wel goed voor hem? Is dat niet een achteruitgang voor hem, is het niet juist goed dat hij zich kan optrekken aan het niveau van andere kinderen? Biedt het hem voldoende uitdaging? Waarom heb ik nog steeds dat ideaal in mijn hoofd dat ie naar school gaat, terwijl toch steeds weer blijkt dat we hem overschatten? Waarom kan ik niet accepteren dat hij misschien nooit naar school zal gaan? Waarom twijfel ik aan de capaciteiten van de professionals? Ze zullen de indeling niet voor niets op die manier gedaan hebben. Waarom vind ik het zó moeilijk om mijn twijfels aan te geven bij het KDC?

We hebben 10 minuten gesprekken gehad over mijn jongste zoon. Het gaat goed met hem, zo goed dat ze denken dat het goed is hem extra uitdaging aan te bieden. Het is een slim jochie.
Ik had gehoopt dat ie "gewoon gemiddeld" zou zijn, niet uitschieten naar boven. Een C-score kind, niet een A-score kind. Ik wil zo graag dat ie aansluiting vindt bij de kinderen in zijn groep, dat hij niet de uitzondering is. Ik was net zo, mijn heeft het weinig goeds gebracht, zo intelligent zijn. Ik denk dat je met een gemiddelde intelligentie een gelukkiger leven hebt, omdat je aansluiting vindt bij de grote groep. Het allerbelangrijkste om gelukkig te kunnen zijn is om aansluiting te vinden, erkenning te krijgen.

Hij is net 4 jaar maar heeft al goed door dat L. anders behandeld wordt dan hij. We aten gisteravond spaghetti, niet in de laatste plaats omdat ze dan zeker weten zelf eten omdat ze het lekker vinden en ze zo toch ook groente binnen krijgen doordat ik dat verwerk in de saus.
L. hangt tegen het ondergewicht aan, als ie meer afvalt zullen we moeten stoppen met het gebruik van medicatie, wat er dan weer voor zorgt dat ie zich niet (zo goed) zal ontwikkelen. De gevoeligheid voor de structuur van het eten plus een zwakke motoriek maken dat ik hem vaak voer, dan eet ie met gemak zijn bord leeg.
R. ziet dat zijn grote broer gevoerd wordt en wil dat eigenlijk ook wel. Ik probeer hem uit te leggen dat hij 4 jaar is en dat zelf moet doen nu, maar ja, ik zit zijn grote broer van bijna 8 wel te voeren. Dat klopt dan toch niet?
Arme R., ik wil hem niet tekort doen, maar ik wil zo graag dat hij zich gezond en goed ontwikkelt, dus dat is niet meer gevoerd worden als je 4 jaar bent.
Die worsteling bij mij over wat nou de juiste aanpak is (boos worden/straffen/negeren/uitleggen; alles geprobeerd, niets hielp) en de innerlijke strijd bij R. plus het besef bij hem kunnen aflezen dat ik van hem andere verwachtingen heb maakte dat ik brak gisteren. Ik wil niet dat hij het gevoel krijgt dat L. voorgetrokken wordt of meer privileges heeft.

Mijn oma is 79 jaar en kwakkelt erg met haar gezondheid de laatste tijd. Al een aantal ziekenhuisopnames verder is er nog niet helemaal duidelijk wat er aan de hand is. Het besef dat ook zij niet onsterfelijk is is beangstigend. Zij zijn mijn veilige plek, daar waar ik altijd terecht kan, al van jongs af aan. (Bijna?) elke vakantie was ik daar aan het logeren. Mijn oma begrijpt mij zó goed. Dat ik dat ooit ga verliezen is vanzelfsprekend, maar ik kan/wil/durf er niet aan te denken.

Mijn hoofd zit zó vol, maar het komt er niet uit. Ik kan het niet gewoon vertellen wat er zich afspeelt, ik weet niet waar te beginnen. Schrijven lukt beter. Het helpt wel, ik kan iets beter ademen nu ik het van mij af geschreven heb.
Als ik het zo opschrijf denk ik: Is dit nou waardoor je suïcidaal bent? Is dit alles? Stel je niet zo aan, kijk eens wat er gaande is in de wereld. Jij maakt je hier druk om? Je bent het inderdaad niet waard, de moeite.

"Vertrouw op je gevoel, dan komt het wel goed". Hoe kan ik vertrouwen op mijn gevoel als ik dan een stem hoor die allerlei mogelijke manieren oppert om een eind aan mijn leven te maken?

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: De oorzaak ervan.

Het voordeel aan het hebben van een existentiële crisis is dat door mijn vreselijke onrust in combinatie met het niet kunnen hardlopen op de momenten dat ik het nodig denk te hebben ik uit pure wanhoop de theedoeken maar ben gaan strijken; mijn keukendoekenkast ziet er weer strak en netjes uit. Na een week letterlijk niets in huis te hebben gedaan omdat ik me er gewoonweg niet toe kon zetten sla ik nu weer door de andere kant op. Ach, dat ruimt wel lekker op. Ik probeer het maar om te denken tot iets positiefs.

Heel gek misschien, maar ik dacht echt dat een depressie iets is wat je zomaar overkomt. Het is een ziekte, nietwaar? In mijn hoofd was het zo dat ik dacht dat het zomaar iedereen kan overkomen. Vreemd eigenlijk, achteraf. Maar zo dacht ik ook dat iedereen van tijd tot tijd wel suïcidale gedachtes had. Ik kan me niet herinneren dat ik het níet gehad heb namelijk.

Sinds mijn crisis vorige week kwam het besef dat het een opeenstapeling is van dingen, van nare ervaringen/gebeurtenissen. Er gebeurde teveel tegelijkertijd en ik kreeg een kortsluiting in mijn hoofd leek het wel. Het verlammende gevoel van onmacht en volledig de controle over alles (weer) te verliezen maakte dat ik een soort van shut-down had.


Volgens de site depressie.nl zijn er verschillende oorzaken voor het ontstaan van een depressie. Alle factoren lijken bij mij van toepassing te zijn. Een kwetsbaarheid (ontstaan door "life-events") maakt dat dit ook niet de eerste keer is dat  ik een depressie heb.
Ik vond oude dagboeken terug in de doos "Debbie, jeugd" die al 6 jaar onaangeroerd op zolder stond en steeds maar weer meeverhuisd. Ik ben ze gaan lezen en schrok ervan toen ik zag hoeveel overeenkomsten er zijn met hoe ik me toen voelde (als 14 jarige) en hoe ik mij nu voel. Dat wat ik daarin omschrijf zijn paniekaanvallen, alleen wist ik toen niet hoe het heette.
Ik werd er boos en verdrietig van, ik heb dus alles weggegooid. Wat is het nut ervan dat te bewaren? Blijven hangen in het verleden zal me heus niet beter maken.

Mishandeld worden door je vader, lichamelijk en geestelijk, maakt iets stuk. Die kwetsbaarheid zien pesters, wat maakte dat ik een gewillig slachtoffer was op elke school waar ik zat. Ik werd in de steek gelaten door mijn vader op m'n 13e verjaardag ("Ik wil geen contact meer met je"), wat het nog kwetsender maakte is dat mijn broertje  nog wel een tijd lang naar mijn vader toe ging.
Tijdens de EMDR sessies heb ik dat heel vaak herbeleefd, het moment van dat mijn vader wegrijdt met mijn broertje in de auto en mij achterlaat. Zo intens kwetsend (ik voel nu ook echt pijn in elke vezel van mijn lijf als ik er aan denk maar kán er weer aan denken) dat dat de eerste keer resulteerde in een depressie op m'n 14e.
Ik herinner me vrijwel niets meer van die tijd. Ook niet van mijn jeugd, alles is weggedrukt. Zal wel een zelfbeschermingsmechanisme zijn.

Maar ja, een puber met kelderende cijfers, wel wekelijks naar een psycholoog en een assertiviteitstraining gevolgd, maar er was weinig progressie in mijn herstel. Niet zo gek dat destijds de ernst van mijn klachten niet onderkend werd.
Om mijn 15e begon ik met uitgaan, ben ik van het gymnasium teruggegaan naar de HAVO en vond ik wél aansluiting bij anderen. Ik vond er mijn vriendin voor het leven, Annika. Zonder moeite heb ik mijn HAVO-diploma gehaald en heb ik Wesley ontmoet op m'n 17e. Nou zou je zomaar hopen op een "happily ever after"einde. Uh uh. Nee, trauma's kun je niet eeuwig wegdrukken.

Maar die kwetsbaarheid, wat ik gevoelsmatig ervaar als een zwakte (ik kan het heel leuk uitleggen en rationaliseren, maar mijn gevoel luistert niet naar ratio) maakt dat ik me waardeloos voel.
Falend als moeder doordat ik niet (altijd) aanvoel wat en welke ondersteuning mijn oudste zoon nodig heeft.
Falend dat het zoveel moeite kost en dat we toch altijd maar moeten vechten voor de juiste hulp.
Falend dat ik rouw om de zoon die ik niet heb en dat het zoveel tijd kost te accepteren dat zijn levenspad nou eenmaal heel anders zal verlopen dan we het van te voren bedacht hadden.
Falend dat het nog steeds confronterend is dat de jongste zoon mijlpalen haalt die zijn 4 jaar oudere broer nog niet gehaald heeft, gaat ie het ook ooit halen?
Falend als collega, dat ik de zorg voor L. (en R.) niet kon combineren met mijn werk op de manier zoals ik deed voordat L. naar het expertisecentrum ging en voordat R. geboren was.
Falend als vriendin, partner en moeder; als je je zó waardeloos voelt is het niet zo gek dat de gedachtes dat de wereld beter af is zonder je en dat je gewoonweg wilt oplossen in het niets niet meer weg te drukken zijn.
Ik vind mijzelf een zwakkeling dat ik niet kan omgaan met dat wat er in mij leven gebeurt; er zijn veel meer mensen die veel ergere dingen meemaken en wél kunnen blijven functioneren.

Ik hoor van vriendinnen dat ze het moeilijk vinden me te helpen, kant en klare oplossingen zijn er niet. Maar dat ze mij (zelfs nu na 3,5 jaar ziek zijn) serieus nemen, echt luisteren, dat is het allerfijnste wat ze kunnen doen voor me. Oprechte aandacht. 

Vandaag een jaar geleden ben ik een Facebookpagina begonnen als verlengstuk van mijn blog.

Zó gaaf, dat er mensen reageren op mijn blogposts. Niet alleen bekenden, maar ook onbekenden die via vrienden in aanraking komen met mijn blogs. Ik heb al een aantal keer een privébericht gehad, dat doet me echt heel erg goed.Daarom heb ik besloten om de pagina van "Mien Kroampie" om te gooien naar een persoonlijke blog, om zo makkelijker mijn verhalen te kunnen delen en hopelijk (nog meer) mensen te kunnen inspireren.
Leuke dingen doen, beleven, maken; het hoeft allemaal niet veel geld te kosten. Ik wil graag delen hoe ik dat doe.
Ik hoop bewustwording te creëren, op het gebied van gezond eten maar niet al te duur, stigma's over depressie en autisme/verstandelijke beperking te verminderen en de wereld op mijn eigen wijze wat mooier maken, mijn steentje bijdragen.
Instagram gebruik ik vooral voor inspiratiefoto's van eten en sporten, twitter voor het volgen van alles rondom passend onderwijs en de overheveling van de zorg van het rijk naar de gemeente en Facebook om in contact te blijven/komen met (oude) bekenden en vrienden.
Ik hoop dat allemaal te kunnen samenvoegen in deze pagina, de lijnen zijn korter, het is makkelijker om te reageren en om in gesprek te komen met geïnteresseerden.
Dit is wat ik het liefste doe en mijn voldoening uit haal, ik hoop dat je een onderdeel uit wilt maken van mijn zoektocht, mijn pagina vind je hier: https://www.facebook.com/lookforstarsblog/?fref=tsLiefs Debbie

Het zo open zijn over mijn ziekte en de strubbelingen rondom de zorg van mijn oudste zoon heeft me het afgelopen jaar veel gebracht. Mensen lijken zelf ook meer open te worden; ik krijg reacties van kennissen, van vrienden, van onbekenden dat ze herkenning vinden in mijn blogs. Het is zo fijn om te horen dat je niet de enige bent met een depressie/kind met beperking/etc.
Dat geeft me het gevoel dat ik niet gek ben, maar dat het best wel een logische reactie is. En ook dat het mag, die gevoelens mogen er zijn, daar hoef je je niet voor te schamen, daar word je niet een minder goed persoon van. Ik mag er zijn.

Mijn perfectionisme is een reactie op het gebrek aan erkenning, ieder mens wil gezien worden. Als ik maar goed genoeg mijn best doe, word ik wel gezien. Als ik presteer, mag ik er wel zijn, tel ik wel mee, hoor ik er wel bij. Die lat zo immens hoog leggen voor mijzelf brengt me nu alleen nog maar extra stress. Ik weet waarom ik handel en reageer op de manier dat ik doe, nu nog een manier zien te vinden om dat te kunnen veranderen.

Om met een leuk weetje af te sluiten: ik las ook in die vermaledijde dagboeken dat ik de ontmoeting met Wesley (gisteren 15 jaar geleden) helemaal heb vastgelegd (ik wist het niet meer, ik weet amper wat ik vanmorgen gegeten heb).
Doordat er iemand 15 jaar geleden overleden is tijdens een bedrijventoernooi was de kroeg De Poort dicht, daar zou ik normaal gesproken naartoe gaan die avond. Door die gebeurtenis besloten Wesley en ik allebei onafhankelijk van elkaar om naar Vancouver te gaan, een kroeg waar we allebei nooit kwamen. Daar hebben we elkaar voor het eerst ontmoet, de volgende dag sloeg de vonk echt over en hebben we voor het eerst gezoend. Vandaag 15 jaar geleden. Het begin van de rest van mijn leven, met Wesley.
Bijzonder verhaal hè? Het vlindereffect; één verandering verandert alles.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Mijn 'talent' ?!


Ik heb een talent heb ik ontdekt. Een talent om mensen een spiegel voor te houden en ze te confronteren met de wat minder leuke kanten van hun karakter.
Ik postte een oproep op mijn persoonlijke Facebookpagina 29 december, omdat ik boos, verdrietig en me ontzettend machteloos voelde over de impact van het illegaal afsteken van vuurwerk op mijn zoon. 

Wil eenieder, die meent dat ie boven de wet staat en gerust nu al vuurwerk kan afsteken in plaats van alleen op 31 december 18.00 tot 02.00 uur, even aan mijn zwaar autistische zoon met verstandelijke beperking die nu huilend van angst onder de deken verstopt ligt op ons bed uitleggen waarom je dat doet?
Waarom de regels niet voor jou gelden?
Waarom jouw behoeften en driften om vuurwerk af te steken belangrijker zijn om aan toe te geven dan om je je aan regels te houden die we allemaal moeten naleven én die ik wel aan mijn zoon kan uitleggen, afspraken hou je je aan namelijk. Dat snapt mijn zoon ondanks al zijn beperkingen wel!
Vuurwerk is en blijft eng omdat het een onverwacht en hard geluid is, maar het is te verdragen voor hem als ie weet wanneer het gaat beginnen en wanneer het weer eindigt.
Het werd gedeeld door 27 mensen, de meeste reacties waren ook vol begrip en compassie. Maar ook een aantal waarbij het heel snel escaleerde, dat men ging twijfelen aan de ernst van de handicaps van L. en dat "iedereen tegenwoordig wel wat heeft". Bagatelliseren en direct in de aanval gaan of juist in de verdediging schieten; schijnbaar raak ik wel iets. Men voelt zich aangevallen.

Ook zo ging dat toen ik op mijn persoonlijke pagina een foto deelde van een roetveegpiet die tijdens de Sinterklaasintocht in Coevorden was.
Zo blij om te zien dat schoorsteenpiet ook van de partij was bij de intocht in Coevorden! <3 Fantastisch dat Coevorden meebeweegt met de trend in de maatschappij. #ditisroetzwart #zwartdoorroet
Ik heb toen wel zo'n hoop stront over mij heen gehad, vreemden die mij persoonlijk gingen aanvallen, "Aandacht tekort Debbie?" "Kansloos", "Sneu figuur", etcetera.

Ik weet heus wel dat ik zo een podium creëer voor een discussie, dat is ook goed want door te luisteren naar elkaars standpunten kun je misschien wel tot een oplossing komen. Maar dat mensen dan persoonlijk iemand afbranden, dat snap ik niet. Nou ja, ik begrijp het wel ergens, want ze voelen zich gekwetst en aangevallen en kunnen niet de juiste argumenten vinden om hun frustratie onder woorden te brengen.
Maar het is enorm kwetsend. Het zuigt me leeg, ik lig er wakker van.

Zelfs het feit dat ik veganistisch leef vatten mensen op als een persoonlijke aanval. Dat vind ik echt bijzonder. Is het dan echt die spiegel die ik je voor hou, dat ik je confronteer met jouw gedrag wat je toch niet helemaal kunt uitleggen en waarvan je zelf ook wel snapt dat het niet helemaal oké is?
Gewoon door het feit dat ik ervoor kies om geen dieren te gebruiken voor wat dan ook, het is nou niet zo dat ik heel actief sta te flyeren of zoiets. De enige bij wie ik dat wel eens doe is bij m'n moeder, over het konijnenvachtje dat als accessoire gebruikt wordt. Ook dat wil ik niet meer doen, mijn keuzes hoef ik een ander niet op te leggen. Dus sorry mam daarvoor.

Ik deel wel actief lekkere vegan recepten omdat ik wil inspireren en wil laten zien dat plantaardig eten heel erg lekker kan zijn en je echt niets hoeft te missen.

Omdat het me zó dwars zit heb ik dit ook met mijn therapeut besproken. 'Als het echt je leeg zuigt, moet je je afvragen of je dit wel moet doen', zegt ze. Ik snap het, van nachtenlang wakker liggen word ik niet snel beter.

Maar ik kan me niet stil houden, ik kan mijn kind niet in zo'n wereld laten opgroeien. Ik moet de wereld wel veranderen voor hem, omdat hij zich niet (voldoende) kan aanpassen aan de wereld.
Idealist? Ja. Ik wil een maatschappij waarin iedereen welkom is en zichzelf kan zijn.
Ik kan niet niets doen.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie & poëzie

Een mooie dag om te sterven


Een koude en witte winterdag
Alles lijkt zo kalm en sereen
Een plaatje om te zien
Maar dit alles gaat aan je voorbij
Je kijkt niet om je heen

Waag je de sprong in het diepe?
Het donkere water wenkt jou
Uitnodigend als een warm bad
Belooft het dat je niets
Zult voelen van de kou

Of neem je de trein
Naar een nieuwe bestemming
Maar je wilt geen belasting zijn
Dat is voor deze optie
Je grootste belemmering

Uitgummen
Wegvagen
Oplossen
Verdwijnen

Iedereen heeft het beloofd
De pijn is maar tijdelijk
Ooit gaat het weer voorbij
Je hebt het lang geloofd
Maar het is onoverkomelijk

Hardlopend op de weg
Hopende dat een auto je aanrijdt
Maar na 10 kilometer
Weer thuis gekomen
Vandaag is het nog niet je tijd

Een mooie dag om te sterven
Wat maakt toch dat je leven
Voelt als de beste oplossing
Voor je gezin
Om op te geven

Je gunt het ze zo
Om verder te kunnen gaan
Niet meer continu
De adem in hoeven houden
Maar afscheid nemen en doorgaan

Bang voor je gedachtes
Een list van je zieke hoofd
De angst is beklemmend
Hoe lang zou het duren
Voordat je er in gelooft?

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: Medicatieaanpassing



Sinds enkele dagen is mijn medicatie dosering verhoogd en heb ik nu medicatie om te kunnen slapen. Want het ging echt niet goed.

Het is doodeng wanneer je niet kunt vluchten voor je eigen gedachtes, je niet meer kunt slapen en de hele dag overvallen wordt door de stem die zegt dat je er een eind aan moet maken omdat je een te grote last bent voor deze wereld.

Ik zie de wereld wat troebeler nu, alsof er een mist in mijn hoofd zit, ook krijg ik niet alles meer mee en is mijn verwerkingssnelheid trager; het verdoofd. Het is alsof ik de hele dag dronken ben. Maar het is oké. Mijn gedachtes verstommen en tergen me niet meer zo.


Het besef hoe verschrikkelijk dit moet zijn voor mijn omgeving, vooral voor W., maakt dat ik het heel erg moeilijk vind om mijn strubbelingen te delen. Maar het helpt wel, het maakt dat ik inzie dat extra hulp nodig is, het klaart op een bepaalde manier de lucht. Want weten dat er iets aan de hand is, maar niet weten wat precies of hoe ernstig is nog funester voor de relatie.

Uitspreken dat een deel van je liever dood is omdat het gevoel van een last te zijn zo zwaar en overweldigend is is vreselijk moeilijk. Je weet dat je de toehoorder gaat kwetsen. Maar het niet uitspreken betekent dat je nog verder in een isolement terecht komt, wat nog gevaarlijker is.

Ik merkte al aan mijzelf dat ik weer bezig was me terug te trekken, niet op berichten reageren, de telefoon negeren, thuis blijven. Ik ken de patronen inmiddels en gelukkig durfde ik het uit te spreken.

Ik was enkele weken geleden mijn administratie aan het uitzoeken toen ik een dossier tegenkwam van de GGZ tussen de papieren van een advocaat.
Ik heb namelijk meerdere rechtszaken tegen mijn eigen vader moeten voeren omdat hij weigerde zijn deel te betalen van de ouderbijdrage tijdens mijn studie.
Schijnbaar heb ik toen ook mijn dossier bij de GGZ op moeten vragen, wat nou precies de relevantie is snap ik niet helemaal, maar afijn. Ik had het dossier en las het door.

Ik heb namelijk eerder een depressie gehad, getriggerd doordat mijn vader mij in de steek liet op m'n 14e, letterlijk "ik wil je niet meer zien, je verpest mijn relatie met M. (zijn nieuwe vrouw)." Daar gaan jaren aan geestelijke en lichamelijke mishandeling aan vooraf trouwens, maar toch blijf je héél erg lang loyaal naar je ouder, wat er ook gebeurd is.
De depressie is toen niet echt serieus genomen door m'n omgeving, het was vooral erg lastig. Pubergedrag, aandachttrekkerij, zo werd het gezien.

Het zinnetje: "Ik zie een zwaar verwaarloosd en heel eenzaam meisje die het allemaal alleen moet zien te rooien en als enige bescherming haar hoge intelligentie heeft", van de psycholoog sneed me door de ziel. Ik weet vrij weinig meer van mijn jeugd, alles weggedrukt waarschijnlijk, alleen het gevoel van zó ongewenst en een last te zijn komt omhoog als ik denk aan vroeger. Door de EMDR is dat minder heftig geworden, maar het nu zwart op wit te zien staan, woorden die aangeven dat mijn gevoel wél klopt; dat was meer dan ik aan kan klaarblijkelijk.

Altijd het gevoel gehad dat ik het niet waard ben, de aandacht en tijd, dat ik een last ben, dat ik overbodig ben, het is dus niet voor niets. Dat is niet zomaar.
Het is moeilijk te behappen dat dit gevoel gerechtvaardigd is, mijn eerste reactie was compassie met het 14 jarige meisje die de psycholoog omschreef.
En dat is eigenlijk de enige juiste reactie. "Het was ook zwaar, heftig en moeilijk. Het is helemaal niet raar dat je je zo voelt, dat mag." Ik zou willen dat ik mijzelf dat steeds kon vertellen als het vertrouwde "je bent de tijd en moeite niet waard, je stelt je aan, je bent een last" weer opduikt.

Zelfcompassie, het boek heb ik twee jaar geleden gekregen van vriendin D., maar tot op heden lukt het maar niet om te lezen, de concentratie is er nog niet. Maar het zou goed voor me zijn dat ik dat leer, compassie te hebben met mijzelf, Zoals ik compassie heb met elk levend wezen op deze planeet, de reden dat ik veganist ben geworden zelfs, maar compassie voor mijzelf is het moeilijkste wat er is.

Ontspannen schijnt de magische oplossing te zijn.
R. gaat binnenkort (voor het eerst, hoe dat zal gaan?) een nacht logeren bij mijn moeder en stiefvader in het weekend dat L. logeert bij het expertisecentrum. Dan kunnen W. en ik even weg. Helemaal weg. Of gewoon thuis blijven en in bed blijven totdat we vanzelf wakker worden in plaats van de kinderen. Het klinkt zalig!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Depressie: Perfectionisme



Perfectionisme. Zo zinloos, ook is het vooral een drang naar controle in mijn geval. De lat zo hoog leggen voor mijzelf, ik heb alleen mijzelf ermee.
Maar elke dag opnieuw moet ik aan mijzelf bewijzen dat ik het wel waard ben om te leven, dat ik mag bestaan.


Continu heb ik gedachten die niet weg te drukken zijn. Het mij zó waardeloos voelen, een last voor de maatschappij, het is naar, verscheurend en zwaar vermoeiend ook.
Het verstomd pas wanneer ik 1. heb gesport, 2. een blog heb geschreven, 3. een project heb (af)gemaakt (behangen muur, tafel maken, recept bedenken). Wanneer ik voor mijn gevoel mijn steentje heb bijgedragen. Elke dag opnieuw word ik wakker met die onrust.

Het is pas sinds een week dat het besef kwam dat die onrust is omdat ik mij moet bewijzen aan mijzelf, dat mijn bestaan gerechtvaardigd is.
Ik werk niet, ik ben tijdelijk afgekeurd, ik heb een depressie die al erg lang duurt; mijn jongste zoon kent mij niet anders dan met een depressie, dat is toch verschrikkelijk! Voor mijn kind met beperkingen hebben we hulp nodig in de vorm van een indicatie, mijn vriend trekt het ook niet allemaal meer heel erg goed; mijn bestaan voelt als een belasting, daarom is de stem zo hardnekkig aanwezig.

Vroeger geloofde ik dat als je maar hard genoeg werkte, genoeg je best deed, je wel zou krijgen wat je zou willen. Dan word je gezien en krijg je erkenning. Door hard werken had ik een redelijk goed betalende baan, konden we een huis kopen en lekker leven. Alleen ben ik zó lang mijn eigen grenzen over gegaan dat ik geknakt ben.

Ik kom maar niet los uit het patroon van presteren, ik weet dat pas wanneer ik dat los kan laten ik verder kan komen met mijn herstel. Ik moet uit de patronen stappen die mij voorheen bescherming boden, (de illusie van) controle gaven en loslaten.
Niet meer wegrennen, letterlijk, zo hard totdat het pijn doet.
Niet meer elke dag een fles wijn omdat dat zo lekker de onrust in mijn hoofd dempt.
Niet meer mijzelf volstoppen met eten, totdat het pijn doet, maar een pijn waar ik zelf verantwoordelijk voor ben en zelf de controle over heb, dus dat is veilig.
Niet meer bergen cafeïne, de lichamelijke en geestelijke onrust die het geeft maakt dat ik me nog vreselijker voel.

Loslaten, het klinkt zo makkelijk maar het is het moeilijkste wat er is. De gedachten durven toelaten, niet wegrennen ervoor. Ik ben bang dat als ik er eenmaal aan toegeef, ik er verzwolgen door zal worden en er niet meer uit kom.
Ik drink geen alcohol meer, matig met cafeïne (niet na de middag meer drinken), probeer zo gezond mogelijk te eten, zorg dat ik elke dag beweeg (ook wandelen is goed en is leuk om samen met vriendlief te doen of met jongste mee in de wandelwagen) en heb breien weer opgepakt om 's avonds te doen als de kinderen op bed liggen.

Heerlijk ontspannend is dat: Kop kruidenthee, boeiende documentaire en met restjes wol een kleurige sjaal breien voor mijzelf. M'n jongste heeft een deken besteld bij me, een volgend project ligt dus al te wachten. 
Ontspannen, de belangrijkste stap naar herstel. Met de hulp van mijn omgeving lukt het steeds beter. 
Een dagje naar de sauna, lunchen met m'n oma, m'n jongste die af en toe logeert bij mijn ouders, thee drinken met vriendinnen; ik knap daar erg van op 💓
Een reactie plaatsen